ငရဲျပည္သို႔ အလည္တစ္ေခါက္ ....(၄)

သူ႔ပုံစံက တုိက္ပုံအနက္ေရာင္ကုိ သပ္သပ္ရပ္ရပ္၀တ္ထားျပီး ဆံပင္ရွည္အလည္ခြဲက နဖူးေပၚမွာ ၀ဲက်ေနတယ္။ အသားညိဳညိဳ ပိန္ပိန္ပါးပါးနဲ႔ ၾကည့္လုိ႔ေကာင္းတဲ့ရုပ္ရည္မ်ိဳးပါ။ သူ႔လက္ထဲမွာကလည္း အကယ္ဒမီေရႊစင္ ရုပ္ထုၾကီးကုိကုိင္လုိ႔။ က်ဳပ္အတြက္ေတာ့ သူ႔ပုံစံက အေတာ္ေလးထူးဆန္းေနတယ္။ သူ႔ၾကည့္ရတာ တခုခုကုိ အေတာ္ေလး၀မ္းနည္းေနပုံရတယ္။ ကားကူရွင္ကုိ မွီျပီး သက္ျပင္းေတြပဲတြင္တြင္ ခ်ေနတယ္။ ကားအတြင္းပုိင္းက ေမွာင္ေနေတာ့ သူ႔မ်က္ႏွာေပၚက ခံစားခ်က္ကုိေတာ့ အေသးစိတ္ မေဖာ္ျပႏုိင္ဘူး။ ကားေပၚကလူေတြကလည္း လူသစ္ကုိ ႏုတ္မဆက္ပဲ ကုိယ့္အေတြးနဲ႔ကိုယ္ ႏုတ္ဆိတ္ေနၾကတယ္။

          ဒီခ်ာတိတ္၀င္ျပီးတာနဲ႔တျပဳိင္နက္ ကားထဲကေနျပီး အင္မတန္စိတ္ကသိကေအာက္ျဖစ္စရာေကာင္းတဲ့ အသံတသံ ထြက္လာတယ္။

          `ေက်းဇူးျပဳ၍နားဆင္ပါ..မွ်ာ…ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ လူျပည့္မွငရဲျပည္သုိ႔ ထြက္ခြာမည့္ ငရဲအထူးအျမန္ယာဥ္ ဟာ မၾကာမီအခ်ိန္အတြင္းမွာ ငရဲျပည္သုိ႔ မရပ္မနားတိုက္ရုိက္ထြက္ခြာေတာ့မွာ ျဖစ္တယ္…မွ်ာ..ဒါေၾကာင့္မုိ႔ လူၾကီးမင္းတုိ႔ ငရဲခရီးသြားမ်ားအေနျဖင့္ မိမိတို႔၏ ထုိင္ခုံ ခါးပါတ္မ်ားကုိ စနစ္တက်ေသခ်ာစြာပတ္ထားပါရန္ အႏူးအညြတ္ေမတၱာရပ္ခံအပ္ပါတယ္ …မွ်ာ … ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ..မွ်ာ..´

          ခင္ဗ်ာ….ဆုိတဲ့စကားလုံးကုိ ဆြဲဆြဲျပီးေျပာေတာ့ တမွ်ာတည္းမွ်ာေနေတာ့တာပဲ။ ဒီအသံရွင္ကုိ က်ဳပ္ရင္းႏွီးေနသလုိပဲ။ ဘယ္ေနရာမွၾကားဘူးတာပါလိမ့္ …. ေအာ္..မွတ္မိျပီ …. ေဘာလုံးပဲြၾကည့္တုိင္း ၾကားေနၾကအသံကုိး။ ဒီအသံေၾကာင့္ က်ဳပ္ေနရာက ထုိင္ခုံခါးပါတ္ကုိ စမ္းၾကည့္လုိက္တယ္။ လူ႔ျပည္တုန္းက ထုိင္ခုံခါးပါတ္ဆုိတာ ဘာမွန္းေတာင္သိတာမႈတ္ဘူး။ ျမန္မာျပည္မွာက ထုိင္ခုံခါးပါတ္ပါတ္တဲ့ဖက္ရွင္ သိပ္ေခတ္မစားဘူးေလ။ ႏုိင္ငံျခားရုပ္ရွင္ေတြထဲမွာပဲ ၾကည့္ဘူးတာကလား။ က်ဳပ္လုိပဲ ေဘးနားက လူေတြက လည္း အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔ ဟုိဆြဲဒီဆြဲလုပ္ကုန္ၾကတယ္။

          က်ဳပ္ေဘးနားက ရပ္ကြက္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးေလာင္းၾကီးက က်ဳပ္ကုိၾကည့္ျပီး အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔ လွည့္ေမးတယ္။

          `ဒီအေပါက္ထဲ … ထုိးရမွာလား´

          `သိဘူးေလ….ဟုတ္မွာေပါ့´ က်ဳပ္လဲ ဇေ၀ဇ၀ါပဲျပန္ေျဖလုိက္တယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ…ဒီလူေမးပုံက အေၾကာၾကီးနဲ႔။ ဒါမ်ိဳးေတာ့လာမေၾကာနဲ႔ေလ … ဟုတ္တယ္မလား။ က်ဳပ္လဲ ထုိင္ခုံခါးပါတ္ပတ္ျပီးတာနဲ႔ ေနာက္ဆုံးေရာက္လာတဲ့ လူရြယ္ကုိ စပ္စုဖုိ႔အားယူလုိက္တယ္။

          ဒီလူ႕ကုိၾကည့္ရတာ အခုအခ်ိန္အထိ ေၾကကြဲလုိ႔ျပီးေသးပုံမေပၚဘူး။ က်ဳပ္လဲ ဒီေကာင့္ကုိ ဘယ္လုိ စပ္စုရင္ေကာင္းမလဲဆုိတာ အၾကံထုတ္ၾကည့္လုိက္တယ္။ ရုပ္/သံမွာ ေမးသလုိ `ညီေလးေရ… ညီေလးနာမည္ နဲ႔ ညီေလး ငရဲျပည္ကုိ ဘယ္ႏွစ္ေခါက္ေျမာက္ေရာက္တယ္ဆုိတာေျပာျပေပးပါအုန္း´ လုိ႔ေမးရင္ေကာင္းမလား။ ဒီလုိဆုိလဲ စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ထျပီးထုိးေနမွ ခက္ခ်ည္ေသး။ က်ဳပ္ခပ္ရုိးရုိးပဲ စကားစလုိက္တယ္။

          `ဒီမွာ…အဟမ္း´

ကုိယ္ေတာ္ေခ်ာက မသိသလုိပဲ။ ကူရွင္ေပၚတင္ထားတဲ့ေခါင္းကုိ တခ်က္ေလးေတာင္ငဲ့မၾကည့္ဘူး။

          `ဒီမွာ ညီအစ္ကုိ…ခင္ဗ်ားၾကည့္ရတာ အေတာ္ေလးစိတ္ညစ္ေနပုံပဲ။ ဘယ္လုိျဖစ္ျပီး ငရဲျပည္သြားတဲ့ကားေပၚ ေရာက္လာတာလဲဗ်ာ´ က်ဳပ္လည္းအတတ္ႏူိင္ဆုံး ခ်ိဳခ်ိဳသာသာေလး စပ္စုလုိက္တယ္။

          `ကၽြန္ေတာ္တေယာက္ထဲ ေအးေဆးေနပါရေစဗ်ာ´

ဒီငနဲက က်ဳပ္ကုိလုိလုိလားလားသိပ္မရွိတဲ့ပုံပဲ။ ပါးစပ္ကလည္း `ငါမလုပ္သင့္ဘူး …ငါမလုပ္သင့္ဘူူးနဲ႔´ တေယာက္ထည္းတုိးတုိးတုိးတုိး ေျပာေနတယ္။ ဒီလုိနည္းမရေတာ့ ေနာက္တနည္းနဲ႔စပ္စုတာေပါ့ဗ်ာ။ ဒါမွ လူ႔ျပည္ျပန္ေရာက္ရင္ စာေလးဘာေလးေရးဖုိ႔ ကုန္ၾကမ္းရမွာေလ။ အခုတေလာ ျမန္မာ့စာဖတ္ပရိတ္သတ္ ေတြၾကားမွာ ျဖစ္ရပ္မွန္အေတြ႕အၾကဳံေတြက အေတာ္ေလးေခတ္စားေနတာကလား။ ေထာင္တြင္း အေတြ႕အၾကဳံမ်ားတုိ႔ ၊ ေခတ္သစ္ဟသၤာကုိးေသာင္းပုံျပင္တို႔ ဘက္(စ)ဆဲလားေတြျဖစ္ေနတာပဲၾကည့္ေလ။ က်ဳပ္လဲ `ငရဲျပည္သြားေတာလား´ ဆုိျပီး စာအုပ္ေလးတအုပ္ေတာ့ ထုတ္ျဖစ္ေအာင္ထုတ္မယ္လုိ႔ ေတးထားလုိက္တယ္။ ငရဲမင္းက က်ဳပ္ကုိလူ႔ျပည္ျပန္လႊတ္ရင္ေပါ့ေလ။

          `ေအာ္ … ခင္ဗ်ားမွာ စိတ္ညစ္စရာေတြရွိသလုိ က်ဳပ္တုိ႔မွာလဲရွိတာေပါ့ဗ်ာ….လူ႔ျပည္မွာေနရင္ ခင္ဗ်ား အေၾကာင္းေတြ က်ဳပ္စိတ္လဲမ၀င္စားဘူး သိလုိ႔လဲ အက်ိဳးမထူးပါဘူးဗ်ာ… အခုဟာက က်ဳပ္တုိ႕က ခရီးတခုထဲ အတူတူသြားေနၾကတဲ့သူေတြေလ …. တေယာက္အေၾကာင္းတေယာက္သိထားေတာ့ အကူအညီလုိရင္လည္း အဆင္ေျပတာေပါ့…´ လုိ႔အစခ်ီျပီး က်ဳပ္ဆရာ၀န္တေယာက္ျဖစ္တယ္ဆုိတာရယ္ …. က်ဳပ္ေျမာေနလုိ႔ ငရဲမင္းဆီမွာ သြားျပီး အင္တာဗ်ဳး၀င္ရမယ္ဆုိတာေတြကို အတုိခ်ဳံးေျပာျပလုိက္တယ္။

          က်ဳပ္အေၾကာင္းၾကားေတာ့ သူနည္းနည္း စိတ္သက္သာရာရသြားတယ္ထင္ပါတယ္။ နဲနဲ လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ျဖစ္လာတယ္။

          `ကၽြန္ေတာ္လည္း …. ေျမာေနတာဗ်´

ဟုတ္ျပီ။ က်ဳပ္ရဲ႕ဆြဲေဆာင္စည္းရုံးတဲ့နည္းလမ္း ေအာင္ျမင္ဖုိ႔မ်ားေနျပီ။ သူစကားေျပာခ်င္လာျပီ။

          `အာ…… စိတ္မေကာင္းလုိက္တာဗ်ာ….ဘာပဲေျပာေျပာ အဆုိးထဲက အေကာင္းေပါ့ဗ်ာ… လမ္းခရီးမွာ က်ဳပ္တုိ႔ အေဖာ္ရတာေပါ့´ က်ဳပ္က ေျပာေျပာဆုိဆုိ သူ႔ကုိ လက္ဆြဲႏုတ္ဆက္ဖုိ႔ လက္ကမ္းေပးလုိက္တယ္။

          `ဒါနဲ႔ … ခင္ဗ်ားအေၾကာင္းေတြကုိ က်ဳပ္ကုိေျပာျပအုံးေလ´ က်ဳပ္လဲ ဂြင္ထဲ၀င္ျပီဆုိျပီး အတင္းစပ္စု လုိက္တယ္။

          `ေျပာရမွာေတာ့ အရွည္ၾကီးပဲဗ် …. ခင္ဗ်ားကၽြန္ေတာ့္ကုိမသိဘူးလား´ သူ႔အေမးေၾကာင့္ က်ဳပ္လဲ နည္းနည္းေတာ့ေတြသြားတယ္။

          `ကၽြန္ေတာ္ … ရုပ္ရွင္မင္းသားေနာင္ေနာင္ေလ´

          `ဟာဗ်ာ … ဘယ္လုိျဖစ္တာလဲဗ်ာ….. ခင္ဗ်ားအကယ္ဒမီရတာမွ သိပ္မၾကာေသးဘဲ … ´

          `ခင္ဗ်ား.. ကၽြန္ေတာ့္ကုိသိတယ္ …. ဟဗ်ာ …၀မ္းသာလုိက္တာ´ ဆုိျပီး က်ဳပ္ကုိ ထဖက္မယ္လုပ္တာ ထုိင္ခုံခါးပါတ္ေၾကာင့္ သူ႕အၾကံအစဥ္ မေအာင္ျမင္လုိက္ဘူး။

          `ေတာ္ေသးတာေပါ့ဗ်ာ….ငရဲျပည္သြားတာေတာင္ ကုိယ့္ပရိတ္သတ္နဲ႔အတူတူတကားထဲက်လုိ႔ ´

ငနဲသားက အေတာ္ေလးစိတ္သက္သာရရသြားတယ္။ တကယ္တမ္းေတာ့ က်ဳပ္လဲသူ႕ကုိမျမင္ဘူးဘူး။ အင္တာနက္ေပၚမွာေတာ့ သူ႕အေၾကာင္းေတြ အေတာ္ေလးလႈပ္ခတ္ေနတာေတြကုိ ဖတ္ဖူးတာပဲရွိတာ။ ဒါေပသိ ..အမွန္အတုိင္းေျပာလုိက္လုိ႔ သူ႕စိတ္အၾကည္ဓါတ္ေလးပ်က္သြားရင္ က်ဳပ္ေမးခ်င္တာေတြ မေမးလုိက္ရရွိမွာစုိးလုိ႔ အသာေလးမွိန္းေနလိုက္တယ္။

          `ဆုိပါေတာ့ဗ်ာ….က်ဳပ္လည္းကုိယ့္အလုပ္နဲ႔ကုိယ္ ရုန္းကန္ေနရေတာ့ …ရုပ္ရွင္ေတြဘာေတြလည္း မၾကည့္ျဖစ္ပါဘူး…. ခင္ဗ်ားသတင္းေတြကုိေတာ့ အမ်ားၾကီးၾကားဖူးပါတယ္´ ဒါကေတာ့ က်ဳပ္အမွန္အတုိင္း ေျပာလုိက္တာဗ်။ က်ဳပ္လည္း ျမန္မာကားေတြၾကည့္ရင္ ရီရလြန္းလုိ႔ မၾကည့္ျဖစ္တာၾကာျပီ။ သရဲကားလဲရီရ၊ ဖုိက္တင္ကားလဲရီရ၊ အခ်စ္ကားလဲရီရေတာ့ က်ဳပ္လုိ လိပ္ေခါင္းရွိတဲ့သူအတြက္ အဆင္မေျပဘူးေလ။ သူ႕အကယ္ဒမီရတဲ့သတင္းကို ေဖ့ဘြတ္မွာတင္ေတာ့ ေအာက္ကကြန္မန္႔ေတြက ဆုိးလုိက္တာဗ်ာ။

          `ရုပ္ကလည္းဆုိးေသးတယ္…နာမည္လဲတခါမွမၾကားဘူးဖူး´

          `ငါတုိ႔ရြာက…ႏြားေက်ာင္းတဲ့ဖုိးေထာင္ကေတာင္ သူ႕ထက္ေခ်ာေသးတယ္´

          `လူရႊင္ေတာ္ ေမာ့စ္ကမွ ပုိေခ်ာေသးတယ္။

          `ျမန္မာ့ရုပ္ရွင္ေလာကေတာ့ ပ်က္ပါျပီ´ စသည္ျဖင့္ မုဒိတာမပြားႏုိင္တဲ့သူေတြ ေရးထားတာေတြကုိ က်ဳပ္ဖတ္ဖူးတယ္ဗ်။ ဟုတ္တယ္ေလ…. ရုပ္ေခ်ာတဲ့သူပဲ အကယ္ဒမီေပးရမယ္လုိ႔ ဘယ္သူကသတ္မွတ္ ထားလုိလဲဗ်ာ။ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြက အဲဒါပဲ အသစ္တစ္ေယာက္ေရာက္လာရင္ ႏွိပ္ကြပ္ဖုိ႔ပဲသိတယ္။ မွတ္ခ်က္ေတြထဲမွာ ဒီထက္ဆုိးတာေတြေတာင္ အမ်ားၾကီးပါေသးတယ္။ ဒီမင္းသားလဲ ဒီလုိမွတ္ခ်က္ေတြ မခံႏုိင္လုိ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိေသေၾကာင္းၾကံတာလားမသိ။

          `ကၽြန္ေတာ္နားလည္ပါတယ္ဗ်ာ ….. ကၽြန္ေတာ္လည္း ရုံၾကီးကားကုိ ဒါပထမဆုံးရိုက္တာပဲဗ် … ကၽြန္ေတာ္က ဇာတ္လမ္းမၾကိဳက္ရင္လုံး၀မရုိက္ဘူးေလ… ဒီကားေလးက ကုိယ့္ကာရုိက္တာနဲ႔လဲလုိက္ေတာ့ အဆင္ေျပသြားတာဗ် … ဒါေပမယ့္ဗ်ာ´ သူ႔ေလသံက နည္းနည္းတုန္ေနသလုိပဲ။

          `ဟာဗ်ာ….. စိတ္မေကာင္းျဖစ္မေနပါနဲ႔ … ျမန္မာပရိတ္သတ္ေတြက ဒီလုိပါပဲ .. အႏူပညာစစ္စစ္ကုိ သိပ္မွ မခံစားတတ္တာ … ေနာက္ျပီးေတာ့ ခင္ဗ်ားကလည္း သူတုိ႔နဲ႔ နည္းနည္းစိမ္းေနတာကုိးဗ်…. ဘာပဲေျပာ ေျပာ ထုိက္တန္လုိ႔ရတာပဲဗ်ာ… က်ဳပ္ကေတာ့ တကယ္ခ်ီးက်ဳးတယ္´ က်ဳပ္လဲ သူစိတ္ဓါတ္က်မွာဆုိးလုိ႔ ပါးစပ္ထဲေတြ႔တာေတြ ေျပာခ်လုိက္တယ္။  က်ဳပ္အထင္မမွားဘူးဆုိရင္ေတာ့ သူပရိတ္သတ္ေတြရဲ႕မွတ္ခ်က္ ေတြကုိ မခံႏုိင္လို႔ ေသေၾကာင္းၾကံလုိက္တာပဲျဖစ္ရမယ္။

          `ကၽြန္ေတာ္လည္း ဒီကားမွာ အမ်ားၾကီးအားထည့္ျပီး ၾကိဳးစားထားတာဗ် … ဒါေပမဲ့ဗ်ာ ….ပရိတ္သတ္က ကၽြန္ေတာ့္ကုိ….´ ေသခ်ာျပီ .. ဒီမင္းသား စိတ္ဓါတ္တအားက်ျပီးေတာ့ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ လုပ္လုိက္တာပဲေနမွာ။

          `အာ….ဒါေတြေျပာမေနပါနဲ႔ဗ်ာ…. ေနာက္ေတာ့ ခင္ဗ်ားအႏူပညာအရည္အေသြးကိုသိရင္ … အားေပး လာမွာေပါ့ဗ်ာ…. ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြက အခ်င္းခ်င္းေတာင္ တေယာက္ေယာက္ခၽြန္ထြက္လာရင္ မနာလုိ ျဖစ္က်တာပဲဗ် …. ရုပ္ရည္ဆုိတာလည္း မိဘကေပးတာပဲဗ်ာ .. ဘယ္တတ္ႏုိင္မလဲ..  ဒါေပမယ့္ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ ေသေၾကာင္းၾကံတာမ်ိဳးေတာ့ မလုပ္သင့္ဘူးဗ်ာ … ခင္ဗ်ားတခုခုျဖစ္သြားရင္ ရုပ္ရွင္ေလာက အတြက္ ႏွေျမာစရာၾကီးဗ်ာ´ က်ဳပ္လဲ အပုိင္ကုိ ေျပာခ်လုိက္တယ္။

          `ခင္ဗ်ား …. ဘာေတြေျပာေနတာလဲ´ က်ဳပ္နဲနဲေတာ့ ေၾကာင္သြားတယ္။

          `အင္  … က်ဳပ္က…… မင္းသား ေဖ့ဘြတ္က ကြန္မန္႔ေတြကုိၾကည့္ျပီး ကုိယ့္ကုိကုိယ္ သတ္ေသတယ္ထင္လုိ႔´

          `ဘာေတြေလွ်ာက္ေျပာေနတာလဲဗ်ာ … ဒီေလာက္နဲ႔က်ဳပ္က သတ္ေသစရာလားဗ် .. ဒီလူေတြ ေပါက္ပန္းေသးေရးတာနဲ႔သာ သတ္ေသေၾကးဆုိရင္ ျမန္မာ့ရုပ္ရွင္ေလာကမွာ တေယာက္မွေတာင္ က်န္မွာမဟုတ္ဘူး´ မင္းသား ရႈးရႈးရွဲရွဲနဲ႔ ေဒါသထြက္သြားတယ္။

          `အာ….စိတ္ဆုိးပါနဲ႔ဗ်ာ….. က်ဳပ္လည္း ခင္ဗ်ားကားေပၚေရာက္ေရာက္ခ်င္းမွာ `ငါမလုပ္သင့္ဘူး… ငါမလုပ္သင့္ဘူးနဲ႔´ တုိးတုိးေျပာေနတာ ၾကားလုိက္လုိ႔ … စိတ္ညစ္ျပီး ကုိယ့္ကုိကုိသတ္ေသတယ္ထင္လုိ႔ …´

          `ဘယ္ကလာဗ်ာ….. က်ဳပ္အကယ္ဒမီရတဲ့ညက ရင္ေတြတအားခုန္ျပီး အိပ္လုိ႔မေပ်ာ္လုိ႔ အိပ္ေဆးေသာက္တာမ်ားျပီး …. ေျမာေနတာဗ် ….. သိျပီလား´

          `ေအာ္ …. ဒီလုိလား …. ေဆာရီးဗ်ာပါ …. က်ဳပ္က မင္းသားရဲ႕အမာခံပရိတ္သတ္တေယာက္ပါ´ က်ဳပ္လဲဇက္ကေလးပုျပီး မင္းသားကုိ ပိတ္ေခ်ာ့ပစ္လုိက္တယ္။

          `ရပါတယ္ဗ်ာ …. ကၽြန္ေတာ္စိတ္မဆုိးပါဘူး ….. အႏူပညာရွင္ဆုိတာ … ခြင့္လႊတ္တတ္ရတယ္ဗ်´

သေကာင့္သားက အေရးထဲမွ အသား၀င္ယူေနေသးတယ္။ ငရဲျပည္ခရီးသြားကားေလးကေတာ့ ရန္ကုန္လမ္းေတြမွာေမာင္းသလုိ ခုန္ဆြခုန္ဆြမဟုတ္ေတာ့ပဲ တရိပ္ရိပ္နဲ႔ေျပးေနေလရဲ႕။

(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္)

မွတ္ခ်က္။        ။မၾကာေသးမီွကမွ အကယ္ဒမီဆုကုိ ပူပူေႏြးေႏြးဆြတ္ခူးထားေသာ ကၽြန္ေတာ္၏ သူငယ္ခ်င္း ရုပ္ရွင္မင္းသားေနာင္ေနာင္ကုိ ဤေဆာင္းပါးျဖင့္ ဂုဏ္ျပဳပါသည္။ (မဟုတ္ရင္ …. တရားေတြဘာေတြဆြဲေနမွ ခက္ရခ်ည္ေသး)

ငရဲျပည္သုိ႔ အလည္တစ္ေခါက္ ....(၃)

          အိပ္မက္ထဲမွာ ငရဲမင္းက က်ဳပ္ကုိ အင္တာဗ်ဳးေနတယ္။ သူေမးတာေတြလည္း က်ဳပ္တလုံးမွ အဆီအေငၚတဲ့ေအာင္ မေျဖႏုိင္ဘူး။ တီဗြီေၾကာ္ျငာထဲက ကင္းေကာင္ကုိေမးသလုိ ‘ေမာင္ကင္း …. ငွက္ဖ်ား ဘာေၾကာင့္ျဖစ္သလဲ´ ဆုိတာမ်ိဳးေတြေမးရင္လည္းအေကာင္းသား။ အခုေတာ့ ေမးလုိက္တာေတြက စုံေနတာပဲ။

          `ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ ပထမဆုံး တရား၀င္ မိန္းမႏွစ္ေယာက္ယူတဲ့သူက ဘယ္သူတုန္း´

          `အင္း…… ဘုရင့္ေနာင္ …. အဲ… အေလာင္းဘုရား´

          `ႏုိး…ႏုိး… ေသခ်ာစဥ္းစားပါအုံး´

          `ဟုိ….နတ္သွ်င္ေနာင္ျဖစ္မလားမသိဘူး…သူကနဲနဲရႈပ္တယ္…ဟီး´

          `ကဲ…. ေနာက္ေမးခြန္းတခုေမးမယ္….. ဗဟုသုတနဲ႔ဆုိင္တာေပါ့…. ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ တံတားဘယ္ႏွစ္စင္းရွိလဲ´

          `၁၂၈၄ စင္း´ ဒါမ်ိဳးေတာ့ဘယ္ရမလဲ က်ဳပ္လဲ၀န္ထမ္းေရြးခ်ယ္ေလ့က်င့္ေရး၀င္ထားဘူးေတာ့ ဒါမ်ိဳးေတာ့ေအးေဆး။

          `ႏူိး …. မွားတယ္ … ၁၂၀၀ ပဲက်န္ေတာ့တယ္ … ၈၄စင္းကုိ KIA ကမုိင္းခြဲလုိက္ျပီ´ ငရဲမင္းက က်ဳပ္အပုိင္ေျဖလုိက္တဲ့ အေျဖမွားသြားေတာ့ အေတာ္ေလးေက်နပ္သြားတဲ့ဟန္နဲ႔ က်ဳပ္ကုိ စပ္ျဖီးျဖီးၾကီး ၾကည့္ေနတယ္။ ေသျပီဆရာ။ ဒါမ်ိဳးေတြကုိ က်ဳပ္ထည့္စဥ္းစားမိဖုိ႔ေကာင္းတယ္။ ေတာ္ေသးတာေပါ့…… နဲနဲနီးစပ္လုိ႔။

          `ကဲ …. ေနာက္တခု …. ဘာသာေရးနဲ႔ဆုိင္တာေမးမယ္ …. ေမာင္မင္း ဗုဒၶဘာသာမႈတ္လား ´ ဆုိျပီး သူ႔ေရွ႕က အုိင္ပက္လုိလုိ ဟာၾကီးကုိ ဟုိပြတ္ဒီပြတ္လုပ္ေနတယ္။ က်ဳပ္လဲသြားျပီလုိ႔တြက္လုိက္တယ္။ ဒီေမးခြန္းလဲ က်ဳပ္ေျဖႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘူးထင္တယ္။ ဒီငရဲမင္းက က်ဳပ္ကုိ လူ႕ျပည္ျပန္မတက္ႏုိင္ေအာင္ သက္သက္ညစ္တာပဲ။

          `သီတဂူ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး မုတ္ဆိတ္ရိတ္ရင္ … ဘယ္ဒါးအမ်ိဳးအစားကုိသုံးလဲ´

၀ူး….ေတာ္ေသးတာေပါ့ .. ခန္႔မွန္းရလြယ္တဲ့ ေမးခြန္းမုိ႔လုိ႔။ က်ဳပ္နဲနဲအသက္ရႈေခ်ာင္သြားတယ္။ ဒါမ်ိဳးေတြက ေဖာလုိ႔ရတယ္ေလ။

          `ဦးဇင္းဘ၀တုန္းကေတာ့ သင္တုန္းဓါးပဲသုံးျပီ….. ဆရာေတာ္ၾကီးျဖစ္လာေတာ့ အခ်ိန္သိပ္မရတာနဲ႔ ဂ်ီးလတ္ကဂ်ဳတ္နဲ႔ပဲရိတ္ပါတယ္ …. တခါတေလ ပ်င္းရင္ေတာ့ လွ်ပ္စစ္ဂ်ဳတ္နဲ႔ရိတ္ပါတယ္´

          က်ဳပ္လည္း အေတာ္ေလးျပည့္ျပည့္စုံစုံ ေဖာပစ္လုိက္တယ္။

`ေမာင္မင္း …. ရႊီးတာၾကီးကသိသာတယ္….. မသိရင္မသိဘူးေျဖေပါ့ … သီတဂူဆရာေတာ္ၾကီးက မုတ္ဆိတ္ေမြးမရိတ္ဘူး…. ႏုတ္ပဲႏုတ္တာ´

          `အာ….ဒါမျဖစ္ႏုိင္တာပဲ … ဟုိေလ….မ်ားလာရင္ေတာ့ ….အခ်ိန္မရရင္ ….ရိတ္..ရိတ္´ ငရဲမင္းက သူ႔လက္ထဲက ဖန္ခြက္ကုိ ေဆာင့္ခ်လုိက္တဲ့အသံက အခန္းတခုလုံးကုိ ဟီးထြက္သြားတယ္။ က်ဳပ္လဲ နဲနဲေတာ့ ျဖဳံသြားတယ္။

          `ေတာ္…. ေမာင္မင္းတုိ႔ ဆရာ၀န္ေတြက ေမးလုိက္ရင္ ဒီတုိင္းပဲ…. မသိရင္ မသိဘူး မေျဖဘူး… ေ၀့လည္ေၾကာင္ပတ္နဲ႔…. ေမာင္မင္းတုိ႔ စာေမးပြဲေတြမွာလုိ ေျဖလုိ႔ရမယ္ထင္လုိ႔လား´

          ငရဲမင္း ရူးရူးရွဲရွဲျဖစ္ျပီး အခန္းထဲမွာ ေခါက္တုံ႔ေခါက္ျပန္လမ္းေလွ်ာက္ေနတယ္။ သူ႔ၾကည့္ရတာ ဆရာ၀န္ေတြကုိ အေတာ္ေလး အစာမေၾကျဖစ္ေနပုံရတယ္။ ေတာ္ၾကာဆက္မေမးေတာ့ပဲ … တခါထဲ အျမဲထမ္း၀န္ထမ္းခန္႔လုိက္မွ အက်ိဳးနည္းရခ်ည္ေသးလုိ႔ေတြးျပီး က်ဳပ္လဲ အထြန္႔မတက္ဖုိ႔ဆုံးျဖတ္လုိက္တယ္။

          `မထင္ပါဘူး … ငရဲမင္းၾကီးခင္ဗ်ာ´

          `ေမာင္မင္းကုိ ေနာက္ဆုံးေမးခြန္းတခုေမးမယ္ …. သက္ညွာတဲ့အေနနဲ႔ ေမာင္မင္းတုိ႔ ေဆးပညာနဲ႔ ဆုိင္တာပဲေမးမယ္… မွန္ေအာင္ေျဖပါ …. မေျဖရင္ ေမာင္မင္းကုိ လူ႔ျပည္ျပန္မလႊတ္ေတာ့ဘူး …. တုိ႔ဆီမွာလည္း ေနရာလြတ္က ေလာေလာဆယ္မရွိေတာ့ …..´ ငရဲမင္းက ရုတ္တရက္တိတ္သြားျပီး ေဘးနားက ကြန္ပ်ဳတာတေခ်ာက္ေခ်ာက္လုပ္ေနတဲ့ ငရဲစာေရးမေလးကုိ လွမ္းေမးတယ္။

          `တျခားဘုံေတြမွာ …. ဘယ္ေနရာေတြအမ်ားဆုံးလြတ္လဲၾကည့္လုိက္စမ္း….သမီး´ ေအာင္မေလး .. ဒီစာေရးမေလးကို က်ေတာ့သမီးတဲ့ ငါ့က်ေတာ့ ေသးထြက္က်မတတ္ ဟိန္းလုိက္ေဟာက္လုိက္တာမ်ား။

ေကာင္မေလးက က်ဳပ္ကုိ မ်က္မွန္အေပၚကေန တခ်က္ေက်ာ္ၾကည့္လုိက္ျပီး…. မဆုိင္းမတြပဲ ျပန္ေျဖတယ္။

          `၀က္´

          ေအာင္မငီး….၀က္တဲ့လား။ တျခားရွားပါးသတၱ၀ါေတြထဲမွာေရာမရွိေတာ့ဘူးလား။ ဟုိတေလာက မွက်ားေတြမ်ိဳးတုန္းေတာ့မယ္ဆုိျပီး ကယ္ၾကပါ ..ဘာညာနဲ႔ အင္တာနက္မွာေတြ႔လုိက္ရေသးတယ္။ အဲလုိ အေကာင္မ်ိဳးေတြေနရာပုိ႔ေပးရင္ ေတာ္ေသး။ အခုဟာက ေမြးျပီးသိပ္မၾကာဘူး ေသခ်ာေပါက္ ဟင္းအုိးထဲ ေရာက္မဲ့ေနရာၾကီး။ က်ဳပ္…လူ႔ျပည္မတုန္းက မိန္းမနဲ႔ ၀က္သားဒုတ္ထုိး တနင့္တပုိးအုပ္ခဲ့တာေတြ ျပန္သတိရလာတယ္။ ႏွာႏူေလးေပးပါအုန္း …. လွ်ာဖ်ာေလးလုပ္ပါအုန္း….အသားေကာင္းတာေလး တကင္ေလာက္ အဆစ္ေပးအုန္းေလ … ဒီလုိေတြေျပာျပီး အားပါးတရအုပ္ခဲ့တာေတြေတြးျပီး ေျခတုန္လက္တုန္ ေတာင္ျဖစ္လာတယ္။ က်ဳပ္….ဒီေမးခြန္းကုိေတာ့ ေသခ်ာေပါက္ေျဖႏုိင္မွ ရမယ္။ ေဆးပညာနဲ႔ဆုိင္တာ ဆုိရင္ေတာ့ က်ဳပ္မသိတာက ခပ္ရွားရွားရယ္။ ကုိယ့္ဂြင္ထဲ ေရာက္မွကုိယ္မရရင္ သိကၡာက်ရခ်ည္ေသး။

          `ဟုတ္ကဲ….ေမးပါ..ငရဲမင္းၾကီး´

          `ကမၻာေပၚမွာ …. ဆရာ၀န္ေတြအတြက္ ….. လစာအနိမ့္ဆုံးက ဘယ္ႏုိင္ငံလဲ´

အာ….ခက္ျပီ။ ျမန္မာႏုိင္ငံလား?။ က်ဳပ္တုိ႔ျမန္မာႏုိင္ငံက ကမၻာ့အဆင္းရဲဆုံးႏုိင္ငံေတြထဲမွာ မပါေသးဘူး။ က်ဳပ္တုိ႔ထက္ဆင္းရဲတဲ့ႏုိင္ငံေတြ တပုံၾကီးက်န္ေသးတယ္။ ကမၻာ့အဆင္းရဲဆုံးႏုိင္ငံက ဘယ္ႏုိင္ငံပါလိမ့္။ ဟုိတေလာကမွ ဂ်ာနယ္ေတြထဲမွာ ဖတ္လိုက္ရေသးတယ္။ ကြန္ဂုိ…။ ဟုတ္တယ္…..ကြန္ဂုိ။ ကြန္ဂုိမွာ ဆရာ၀န္ေတြ လစာနည္းလုိ႔ ဆႏၵျပၾကတယ္တဲ့ … ေရးထားတာဖတ္လုိက္ရတယ္။ ဒါဆုိရင္ ကမၻာေပၚမွာ ဆရာ၀န္ေတြအတြက္ လစာအနည္းဆုံးႏုိင္ငံက ကြန္ဂုိပဲေပါ့။ ဒီအေျဖက မွားဖုိ႔နည္းသြားျပီေလ။ အမေလး…ေလး…က်ဳပ္ .. ဗဟုသုတေလး နည္းနည္းရွိလို႔ေတာ္ေသးတာေပါ့။ က်ဳပ္လဲ မ်က္ႏွာကုိ ေမာ့ျပီး…. ဒီေလာက္ကေတာ့ သိပါတယ္ ဆုိတဲ့အထာနဲ႔ ျပန္ေျဖလုိက္တယ္။

          `ကြန္ဂုိ´

          `မွားတယ္… ေမာင္မင္းေဖာျပန္ျပီ….ကြန္ဂုိက ကမၻာေပၚမွာ အဆင္းရဲဆုံးႏုိင္ငံဆုိတာေတာ့ မွန္တယ္။ ေအး…..ဒါေပသိ ဆရာ၀န္ေတြကုိ တစ္လကုိ ေဒၚလာ ၅၅၀ ျမန္မာေငြနဲ႔ဆုိရင္ ၄သိန္းေက်ာ္ ေပးတာကို မေက်နပ္လုိ႔ ဆႏၵျပၾကတယ္ … ဆုိတာ အင္တာနက္မွာအက်ယ္တ၀င့္ပါတယ္။ ေမာင္မင္း….အင္တာနက္ေတြ ဘာေတြလည္း သုံးပုံမရဘူး။ အလကားေနအလကား အသုံးမက်တဲ့ facebook လုိဟာမ်ိဳးေတြမွာပဲ အခ်ိန္ျဖဳန္းေနတယ္´

          က်ဳပ္ေခါင္းတခုလုံးခ်ာခ်ာလည္သြားတယ္။ ေနာက္ဆုံးေမးခြန္းလဲ လြဲျပန္ျပီ။ က်ဳပ္ေတာ့ ေသခ်ာေပါက္ `၀က္´ျဖစ္ျပီလုိ႔ေတြးျပီး မ်က္ရည္ေပါက္ၾကီးေတြစီးက်လာတယ္။

          `ဒီလူကုိ ေခၚသြားၾကစမ္း….သူ႔ passport မွာ လူ႔ျပည္အျပန္ခရီးကုိ cancel လုပ္လုိက္ .. ´

          `အာ…. ေနပါအုန္း ငရဲမင္းၾကီးရယ္ … က်ဳပ္ကုိ ေနာက္ေမးခြန္းတခုေလာက္ဆက္ေမးပါအုန္း.. က်ဳပ္ေျဖႏုိင္မွာပါ´

          `ေနာက္တေယာက္သြင္းလုိက္…´

          ငရဲမင္းက မင္းထုိက္နဲ႔မင္းကံ ခံေပေတာ့ဆုိတဲ့အထာနဲ႔ လက္ေနာက္ပစ္ျပီး ေက်ာခုိင္းေနေလရဲ႕။ ငရဲသား ႏွစ္ေယာက္က က်ဳပ္ကုိ ေဘးတဖက္တခ်က္ကေနဆြဲေခၚျပီး မွည္းေမွာင္ေနတဲ့ ေခ်ာက္ၾကီးထဲကုိ ပစ္ခ်လုိက္တဲ့အခ်ိန္မွာပဲ ေခါင္းကို တစုံတခုနဲ႔ေဆာင့္မိျပီး က်ဳပ္လန္႔နုိးလာတယ္။ ေအးစက္ေနတဲ့ အဲကြန္းကားထဲမွာ တကုိယ္လုံးလဲေခၽြးေစးေတြျပန္လုိ႔ ။

          `ဘာျဖစ္တာလဲ…´ ေဘးနားက က်ဳပ္လုိပဲ အိပ္ငုိက္ေနတဲ့ ေခါင္းေပါင္းနဲ႔ ငနဲၾကီးကုိ ေမးၾကည့္လုိက္တယ္။ သူလည္း အူေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္ေနပုံပဲ။

          `ဂ်ိဳင့္ထဲက်တာေနမွာေပါ့´

က်ဳပ္တုိ႔ စကားမဆုံးခင္မွာပဲ ကားကထုိးရပ္သြားျပီး ကားတံခါး ရုတ္တရက္ပြင့္လာတယ္။ က်ဳပ္တုိ႔ကားရဲ႕ ေနာက္ဆုံးေခၚရမဲ့လူတစ္ေယာက္ေတာ့ ေရာက္လာျပီလုိ႔ က်ဳပ္ေတြးလုိက္တယ္။ က်ဳပ္တုန္းက လာေခၚသလုိပဲ စတစ္ေကာ္လံ ပုဆုိးအမဲနဲ႔လူႏွစ္ေယာက္က တြဲျပီးကားထဲကုိ လူတေယာက္တြန္းထဲေပးလုိက္တယ္။

ငရဲျပည္သုိ႔အလည္တစ္ေခါက္ .... (၂)

က်ဳပ္အိမ္ေအာက္မွာ ကားအနက္ၾကီးေတြ စီတန္းျပီးရပ္ထားတယ္။ အားလုံးကလည္း မဲနက္ေျပာင္လက္ျပီး ကားအေကာင္းစားေတြခ်ည္းပဲ။ BMW, GMC, Mercedes, Ferrari အားလုံး နာမည္ၾကီးေတြခ်ည္းပဲ။ ဒီလုိကားမ်ိဳးေတြကုိ ငရျပည္သြားမွပဲစီးရေတာ့မယ္ဆုိတဲ့ အေတြးေၾကာင့္ က်ဳပ္မ်က္ႏွာ စပ္ျဖီးျဖီးၾကီးကုိျဖစ္လို႔။ က်ဳပ္ကုိ တြဲေခၚလာတဲ့ စတစ္ေကာ္လံနဲ႔ ငနဲသားတေယာက္ကုိ ေမးၾကည့္လုိက္တယ္။

          `က်ဳပ္ကုိ ဒီကားေတြနဲ႔ ေခၚမွာလား….. ဘယ္ကားစီးစီးရလား´

          `ႏူိး…ဆရာ ကားေပၚမူတည္ျပီး ကူးတုိ႔ခ ကြာသြားမယ္….. BMW ဆို ၁၀၀၀၀၊ Ferrari ဆုိ ၈၀၀၀ ၊ GMC ဆုိ ၁၂၀၀၀…. တုိယုိတာ စီးရီးက အနိမ့္ဆုံး ၂၀၀၀ ရွိမယ္၊ လမ္းေကာင္းတဲ့ အျမန္လမ္းကေမာင္းေပးမယ္´

          `အာ….ခင္ဗ်ားတို႔ကလည္း ….. ဒါသက္သက္လုပ္စားတာပဲ…. ဘယ္ႏွဲ႔ဗ်ာ… ဘယ္သူက ကူးတုိ႔ခ ဒီေလာက္ထည့္လာမွာလဲ ..´  ဆရာသမားက က်ဳပ္ကုိ ႏူတ္ခမ္းရြဲ႕ျပီး ပုခုံးတြန္႔ျပတယ္။

          စိတ္ထဲကလည္း ကူးတုိ႔ခ ၁၀၀၀၀ ပဲထည့္ေပးလုိက္တဲ့ မိန္းမကုိ က်ိတ္ျပီး က်ိန္ဆဲမိတယ္။ အိမ္အ၀က နာနာဘာ၀ေစာင့္ၾကည့္ေလ့လာေရးကေကာင္ကုိ ၂၀၀၀ ေပးလုိက္ရေတာ့ က်ဳပ္အိတ္ထဲ ၈၀၀၀ ပဲက်န္ေတာ့တယ္။ ကားအေကာင္းစားၾကီးစီးျပီး ဟုိေရာက္မွ ေငြလုိေနရင္ဒုကၡ။ ကားအေကာင္းစားစီးလုိ႔ မျဖစ္ေသးပါဘူး။

          `အနိမ့္ဆုံးကူးတုိ႔ခက ဘယ္ေလာက္လည္း.. ဘာကားနဲ႔လည္း၊ လုိင္းကားေတြဘာေတြ ေရာမရွိ

ဘူးလားဗ်ာ´

          `အနိမ့္ဆုံးကေတာ့ လုိင္းကားေပါ့ဗ်ာ…. ေအာက္ေျခလူတန္းစားနဲ႔ ငရဲျပည္ကေသခ်ာေပါက္ ျပန္မေရာက္မဲ့လူေတြ စီးတာမ်ားတယ္ …. ၅၀၀ပဲရွိတယ္….လမ္းကေတာ့ၾကမ္းမယ္ …. အခ်ိန္လဲပုိၾကာတယ္´

          `က်ဳပ္လဲ အဲဒါပဲစီးမယ္ဗ်ာ….ရတယ္မႈတ္လား´

          `ခင္ဗ်ားဗ်ာ …. ဆရာ၀န္တေယာက္ျဖစ္ျပီး ကုိယ့္ကိုကုိယ္အဲ့ေလာက္ေတာင္ ယုံၾကည္မႈမရွိဘူးလား၊ ခင္ဗ်ားေကာင္းတာလုပ္ရင္ ျပန္လာရမွာေပါ့…. ပုိက္ဆံကိစၥထည့္တြက္မေနပါနဲ႔ဗ်ာ… ကားအေကာင္းပဲ စီးစမ္းပါ´

          ဧကႏၱ… ငနဲသားက ကားပြဲစားကေန ဘ၀ေျပာင္းလာတာထင္တယ္။ က်ဳပ္ကုိလာခ်ဳပ္ေနလုိက္တာမ်ား။ သူေျပာတာနဲ႔တင္ က်ဳပ္နဲနဲေထြသြားတယ္။ ေအးေလ…ငါလည္းမေကာင္းတာေတြ ဘာမွသိပ္မလုပ္ပဲေလ။ ငရဲျပည္မွာ နည္းနည္းပါးပါး အစစ္ခံျပီး ျပန္ရမွာပဲ။ ဒီငနဲေျပာသလုိ ကားအေကာင္းစားေလးနဲ႔ပဲ သြားတာေကာင္းပါတယ္ေလ။ အင္း…..ဟုိေရာက္လုိ႔ ပုိက္ဆံထပ္လုိေနမွ ဒုကၡ။ ပုိက္ဆံေခ်းမဲ့ ေဘာ္ဒါေတြကလည္း ခ်က္ျခင္းေတာ့ မေသေလာက္ေသး။ က်ဳပ္ေတြေ၀ေနပုံၾကည့္ျပီး အဲဒီငနဲကပဲ…

          `ဒီလုိလုပ္ဆရာ …. ကူးတုိ႔က နည္းေနရင္လည္း ၆ေယာက္စီးရတဲ့ super custom ေလာက္နဲ႔သြား … လမ္းလဲေကာင္းမယ္…ျမန္ျမန္ေရာက္ျမန္ျမန္ျပန္ေပါ့ဗ်ာ….ဟုတ္ဘူးလား… လူျပည့္ေအာင္ေတာ့ .. ေစာင့္ရမယ္´

ဒါေတာင္ က်ဳပ္အေပၚမွာ ခင္ဗ်ားေက်းဇူးရွိလုိ႔ လုပ္ေပးတာ။

          `က်ဳပ္ေက်းဇူးေတြခင္ဗ်ားအေပၚမွာရွိတယ္…ဟုတ္လား..ခင္ဗ်ားကိုလဲ က်ဳပ္မသိပါလား´

          `တုိက္ရုိက္ၾကီးေတာ့မဟုတ္ဘူးေလ…. ခင္ဗ်ား က်ဳပ္ေယာကၡမၾကီးကုိ ေဆးလာထုိးေပးျပီး ေနာက္သုံးရက္ေလာက္ေနေတာ့ ေရွာသြားတယ္ … အဲဒါေလးတခုကုိ က်ဳပ္က စိတ္ထဲက က်ိတ္ျပီး ေက်းဇူးတင္ေနတာ´

          `ခင္ဗ်ားဟာကလည္းဗ်ာ …. က်ဳပ္ေဆးထုိးလုိ႔ တန္းျပီးေသတဲ့လူမရွိပါဘူး … သူ႔ဟာသူ ေန႔ေစ့ကံကုန္ျဖစ္မွာပါ´

          `ကဲ… ဒါေတြထားေတာ့ဗ်ာ .. ကူးတုိ႔ခဘယ္ေလာက္က်မွာလဲ´ က်ဳပ္လဲလုိရင္းကုိတည့္တုိးပဲ ေမးခ်လုိက္တယ္။

          `၁၅၀၀ ပဲက်မယ္ဗ်ာ….ဘယ္လုိလဲ …. ဆရာ၀န္ျဖစ္ျပီး အဲေလာက္လဲ ကပ္ေစးမနဲပါနဲ႔ဗ်ာ´

          `အာ … ဒီလူေတာ့ … ဆရာ၀န္တိုင္းခ်မ္းသာတယ္လုိ႔ ဘယ္သူေျပာလဲ…´ က်ဳပ္လဲ စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ ဘုေတာလုိက္တယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ … ကုိယ္ေတြမွာ တလနဲ႔တလ အလွ်င္မီွဖုိ႔ေတာင္ မနည္းလုပ္ေနရတာ။ ဒီလူက ၀ါးလုံးရွည္နဲ႔လာရမ္းေနေသး။

          `ကဲပါ … စိတ္တုိမေနပါနဲ႔ က်ဳပ္ကားေခၚလုိက္မယ္။ ေျပာေျပာဆုိဆုိ သူက က်ဳပ္ေရွ႕က ကားအေကာင္းစားေတြကုိ အခ်က္ျပလုိက္တာနဲ႔ လွစ္ခနဲေပ်ာက္သြားျပီး က်ဳပ္ေရွ႕ကုိ ခပ္စုတ္စုတ္ super custom တစ္စီးေရာက္လာတယ္။

          `ခင္ဗ်ားဟာက … ေစာနကားေတြနဲ႔ တျခားစီပါလားဗ်ာ..´

          `လွ်ာမရွည္နဲ႔ဆရာ … ဒီေစ်းနဲ႔ ဒါမ်ိဴးပဲရမယ္။ ဒါေတာင္ေက်းဇူးရွိလုိ႔ေနာ္ … လူႏွစ္ေယာက္ပဲေစာင့္ရမယ္ … ျပည့္ရင္ခ်က္ျခင္းထြက္မွာ…´

          ကားပြဲစားနာနာဘာ၀က ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ကားေပၚတင္ေပးျပီးတာနဲ႔ လွစ္ခနဲေပ်ာက္သြားေလရဲ႕။ ကားေပၚေရာက္ေတာ့ က်ဳပ္ထက္စီနီယာက်တဲ့ လူသုံးေယာက္ေလာက္အဆင္သင့္ေရာက္ေနတယ္။ က်ဳပ္ကုိလည္း စပ္စုတဲ့မ်က္လုံးေတြနဲ႔ လုိက္ၾကည့္လုိ႔။ ကားအတြင္းခန္းနံရံေတြမွာလည္း Mr Guitar တုိ႔ အတြဲေတြခ်ိန္းေတြ႔တဲ့ေနရာခုံေတြေပၚမွာေရးထားသလုိ ဘယ္ေန႔ကဘယ္သူနဲ႔ေရာက္ခဲ့တယ္ဆုိတာ မ်ိဳးေတြကုိ ေဆာ့ပင္ေတြ၊ မွင္ဖ်က္ေဆးေတြနဲ႔ ပြေနေအာင္ေရးထားတယ္။ `ေပသီးေရ … ငါေတာ့သြားႏွင့္ျပီ´ ဆုိတာမ်ိဳးေတြ `သဲ နဲ႔ကုိကုိ ဒီကားနဲ႔ ငရဲျပည္သြားတယ္´ဆုိတာမ်ိဳးေတြေပါ့။ ဒီလုိဆုိေတာ့လည္း ငရဲျပည္ကား လုိင္းက စိတ္ကူးေကာင္းသားပဲလုိ က်ဳပ္ေတြးမိတယ္။ က်ဳပ္လဲ ဘယ္လုိေရးရင္ေကာင္းမလဲလုိ႔ စဥ္းစားေနတုန္း ကားေပၚကလူတစ္ေယာက္ ျဖတ္ေမးတယ္။

          `ခင္ဗ်ားက ၾကည့္ရတာ ငယ္ငယ္ပဲရွိအုန္းမွာ ဘယ္လုိေသတာတုန္း´ ဆုိျပီးမိတ္ဆက္လာတယ္။ ဒီလူပုံစံက အသက္ ၅၀ဆယ္ေလာက္ေတာ့ရွိမယ္။ ၀ဖုိင့္ဖုိင့္နဲ႔ ေခါင္းေပါင္းၾကီးနဲ႔ဆုိေတာ့ လြတ္ေတာ္အမတ္ပုံစံ။  

          `က်ဳပ္လား…. ေသေတာ့ေသေသးဘူးဗ်…ေျမာေနတာ…. ဘာေၾကာင့္ေျမာေနတာလဲဆုိတာေတ့ာ က်ဳပ္မမွတ္မိဘူးဗ်…. ငရဲျပည္ေလ့လာေရးေပါ့ဗ်ာ ..ဟဲဟဲ´

ဟုတ္တယ္ေလ က်ဳပ္ေခါင္းေမာ့ျပီး ေျဖလုိက္တယ္ ။ က်ဳပ္က လူ႔ျပည္ျပန္တက္ဖုိ႔ အခြင့္အေရးရွိေသးတာပဲ။ သူတုိ႔ကတခါထည္းေသတဲ့လူေတြ ျဖစ္ဖုိ႔မ်ားတယ္။

          `ခင္ဗ်ားေရာ … ဘယ္လုိျဖစ္တာလည္း´ က်ဳပ္လဲ ဘယ္ရမလဲ ျပန္စပ္စုလုိက္တယ္။ လႊတ္ေတာ္ အမတ္ပုံစံငနဲက မေျဖခ်င္ေျဖခ်င္နဲ႔ ….

          `က်ဳပ္က ရပ္ကြက္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး၀င္အေရြးခံရင္း အသတ္ခံရတာ´ က်ဳပ္ေတာင္ ၾကက္သီးေမႊးညွင္း ထသြားတယ္။ ဘယ္ႏွဲ႔က်ဳပ္က ဒီလူ႕ကုိ လႊတ္ေတာ္အမတ္ထင္ထားတာ။

`အုပ္ခ်ဴပ္ေရးမွဴးေရြးတာနဲ႔ ဒီေလာက္ေတာင္လုပ္ရသလားဗ်ာ …. အေတာ္ေလးျပဳိင္ဆုိင္မႈျပင္းထန္တာပဲ´ က်ဳပ္လဲစကားမ်ားထပ္ထြက္လာအုန္းမလားဆုိျပီး ဆက္အစ္ၾကည့္ေသးတယ္။ ဘဲၾကီးက တခုခုကုိ ေဆြးေနတဲ့ ဒီဇုိင္းနဲ႔ ဘာမွမျမင္ရတဲ့ ကားျပဴတင္း ကေန အျပင္ကုိၾကည့္ေနတယ္။ က်ဳပ္လဲ စပ္စုတာ အရွိန္ရေနတာနဲ႔ပဲ ေဘးနားက စုံတြဲကုိ ဆက္ျပီးစပ္စုလုိက္တယ္။

          `ညီေလးတုိ႕ ဘာျဖစ္ၾကတာလဲ … စုံတြဲေတြလား´ ေကာင္ေလးက ခပ္ငယ္ငယ္ပဲရွိအုန္းမယ္။ ရည္ရည္မြန္မြန္ေလး။

          `အာ…. ဘယ္ကလာအကုိရာ … သပ္သပ္စီပါ … ကၽြန္ေတာ္က ေက်ာက္ေျမာင္းက …. မ်ဥ္းက်ားမွာ လမ္းကူးေနရင္း ကားတုိက္ခံရတာ …´

          `အဟင့္….သမီးကလည္း အတူတူပဲ …. ဟင့္… မ်ဥ္းက်ားေပၚမွာ ကားေတြပိတ္ေနလုိ႔ လြတ္တဲ့ေနရာ … အဟင့္ … ျဖတ္ကူးရင္း … ဟင့္..အတုိက္ခံရတာ´ ေကာင္မေလးက ႏွပ္ေတြကုိ တျဗင္းျဗင္းညွစ္ရင္း ေျဖရွာတယ္။ တစ္သွ်ဴးေပပါမပါလာဘူးထင္ပါရဲ႕။ လက္ကမ္းစာေစာင္လုိ ဟာမ်ိဳးၾကီးနဲ႔ညွစ္ေနရရွာတာ။ ရုပ္ၾကည့္ေတာလည္း သားသားနားနားေလး။ ႏွေျမာစရာေလး။ က်ဳပ္စိတ္ထဲ ေကာင္မေလးကုိ ပိုျပီးသနားမိတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ဘယ္လုိလမ္းကူးကူး ေသဖုိ႔မ်ားတယ္ဆုိတာကုိ က်ဳပ္လူ႔ျပည္ျပန္ေရာက္လုိ႔ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲလုပ္ရင္ ထည့္ေျပာအုန္းမွလုိ႔ ေတးထားလုိက္တယ္။ က်ဳပ္ေမးလုိက္မွ ကားေပၚက သုံးေယာက္လုံး စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားရွာတယ္ထင္တယ္။ တေယာက္တစ္ေနရာစီ ၾကည့္ျပီး သက္ျပင္းေတြ ကုိယ္စီခ်ေနၾကတယ္။ က်ဳပ္ကေတာ့ ဘာလုိ႔ေျမာေနမွန္းမသိတဲ့ေကာင္ဆုိေတာ့ သိပ္မခံစားရတာလားမသိ။ ေရွ႕ခန္းဆုိဖာကူရွင္ေအာက္က အိတ္ေလးထဲမွာ ေစာေစာက ေကာင္မေလးႏွပ္ညွစ္ေနတဲ့လက္ကမ္းစာေစာင္ ေလးငါးခုကုိေတြ႔လုိက္ရေတာ့ ယူဖတ္ၾကည့္လုိက္တယ္။

          `ငရဲျပည္လမ္းညြန္´

          `ငရဲခရီးသြားမ်ားအတြက္ သိေကာင္းစရာ´

အထဲမွာေတာ့ ငရဲျပည္သြားတဲ့သူေတြအတြက္ လုိအပ္တာေတြ အေတာ္ေလးျပည့္ျပည့္စုံစုံေရးထားတယ္။ ကားအျပင္ဘက္ကုိ ဘာမွမျမင္ရေပမယ့္ ခ်ိဳင္ေတြထဲက်ျပီး ခုန္ဆြခုန္ဆြျဖစ္ေနပုံေထာက္ေတာ့ ရန္ကုန္ထဲက မထြက္ေသးေလာက္ဖူးလုိ႔ က်ဳပ္တြက္လုိက္တယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ… ေနာက္ထပ္ေခၚစရာ လူတစ္ေယာက္က်န္ေသးသကုိး။ က်ဳပ္လဲဖတ္ရင္းဖတ္ရင္း ေမွးခနဲျဖစ္ျပီး အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ 

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္.....