မႏၱေလးဒဏ္ရာ

ဒီအိမ္ကေလးကုိ ျပန္ေရာက္လာတုိင္း ဒီခံစားခ်က္ေတြက ဘယ္ဆီကရုန္းၾကြလာမွန္းမသိ ေပၚလာတတ္ပါလားဆုိတာကုိ ကၽြန္ေတာ္ထိတ္လန္႔တၾကားသတိျပဳမိသည္။ သည္အိမ္ကား ကၽြန္ေတာ္ၾကီးျပင္းခဲ့ေသာအိမ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေမာင္ႏွမေတြ လူလားေျမာက္ခဲ့ေသာ အိမ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀၏ အစြဲမ်ား၊ ဒဏ္ရာမ်ား၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ား အမာရြတ္ထခဲ့ေသာ အိမ္။ ထုိ‘အိမ္’ ဆုိေသာ စကားလုံး၏ အဓိပၸါယ္ကုိ ျမန္မာဘာသာျဖင့္ ျပည့္စုံေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ေရးမျပတတ္သည္မွာ ၾကာခဲ့ေလျပီ။

သည္အိမ္သည္ ကၽြန္ေတာ့္၏ အိမ္ဟူေသာ အေတြးကုိ ကၽြန္ေတာ္ခၽြန္းအုပ္ခဲ့သည္မွာ ၾကာခဲ့ေလျပီ။ သည္အိမ္သည္ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္မဟုတ္။ အေမ့အိမ္။ အေမ့အိမ္ႏွင့္ မၾကာခဏခြဲရဖန္မ်ားလာေတာ့ ရင္ထဲမွ အမာရြတ္က အေတာ္ရင့္မာေနသည္။ အိမ္မွ ျပန္လာျပီး အိမ္အေၾကာင္းကုိ ကၽြန္ေတာ္ ခ်က္ျခင္းေမ့ပစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ပူေလာင္ေစသည့္ အေတြးမ်ိဳးကုိ ကၽြန္ေတာ္ ေရရွည္ေမြးမထား။ အိမ္ႏွင့္ပါတ္သက္ေသာ အခ်က္အလက္မ်ား၊ ေႏြးေထြးမႈမ်ား၊ လုံျခဳံမႈမ်ား အေၾကာင္းကုိ ဦးေႏွာက္ႏွင့္ႏွလုံးသားတုိ႔၏ အနက္ရႈိင္းဆုံးတေနရာတြင္ လုံျခဳံစြာ ျပန္လည္သိမ္းဆည္းထားသည္မွာ အက်င့္တခုလုိပင္ျဖစ္ေနျပီ။ ကၽြန္ေတာ္ဒီေနရာကုိ ဘယ္အခ်ိန္ျပန္ေရာက္မည္ဆုိသည္မွာ မေသခ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ကား သင္းကြဲခဲ့ျပီ။ သင္းကြဲငွက္သည္ အသုိက္မွျပန္လွ်င္ လည္ျပန္လွည့္မၾကည့္ပဲ ျပန္ေလသည္။ သုိ႔ေသာ္ တၾကိမ္ၾကိမ္ေတာ့ ျပန္လာအုံးမည္။
ဒီေန႔လည္း ကၽြန္ေတာ္အိမ္ျပန္လာသည္။ အိမ္ေရာက္လုေရာက္ခင္မွာပင္ အေမႏွင့္ညီမေလး ကလမ္းထေလွ်ာက္ေနသျဖင့္ ဆုိင္ကယ္ကယ္ရီကုိ က်ဳံးေဘးတြင္ရပ္ခုိင္းျပီး ကၽြန္ေတာ္ဆင္းလုိက္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ေက်ာထက္တြင္ ေက်ာပုိးအိတ္အစုတ္တလုံး လက္ထဲတြင္ေတာ့ အိမ္အတြက္မဟုတ္ေသာ လူၾကဳံပါးလုိက္သည့္ မုန္႔ထုပ္တထုပ္ပါလာသည္။ မႏၱေလးေဆာင္းတြင္းနံနက္က ေနလုိ႔ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ေအးျမေနသည္။ သူငယ္ခ်င္းထံမွ လုိရမယ္ရ ငွားလာေသာ အေႏြးထည္ပါးတစ္ထည္က ကၽြန္ေတာ့္ကုိ အတန္ငယ္ေႏြးေထြးေစသည္။ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြေတာ့ ဟုိတစသည္တစေၾကြေနေလျပီ။ မၾကာမီ ေႏြဦးေရာက္ေတာ့မည္။ ကၽြန္ေတာ့္အတိတ္တြင္ မႏၱေလးေႏြဦးသည္ အပ်ိဳရုိင္းတေယာက္လုိ ကပုိကရုိလွပပါေပသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔သားအမိသုံးေယာက္စကားတေျပာေျပာျဖင့္ မႏၱေလးေတာင္ဘက္ ဆက္ေလွ်ာက္ၾကသည္။ ငယ္ရြယ္စဥ္အခ်ိန္က မန္းေတာင္ေျခရွိ အေၾကာ္တဲငယ္ေလးတခုတြင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔သူငယ္ခ်င္းတသုိက္ မီးလုံရင္း ေကာက္ညွင္းေပါင္းစားခဲ့သည္အခ်ိန္မ်ားကုိ အမွတ္ရေနမိသည္။ အေမက သူ႔အတြက္မဟုတ္ေသာ မုန္႔ထုပ္ကုိဆြဲလွ်က္။ ကၽြန္ေတာ့္ညီမကေတာ့ ေပါ့ပါးလတ္ဆတ္ေနသည္။ အကုိၾကီးဒီတေခါက္ျပန္လာတာ လူလုိသူလုိပါပဲလားဟု ရယ္ရႊင္ဖြယ္မွတ္ခ်က္ေပးေသာအခါ ကၽြန္ေတာ့္အတြင္း အဇ်တၱသည္ ၾကီးစြာတုန္လႈပ္သြားေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ အနက္ရႈိင္းဆုံးေနရာတြင္ ထိုးထည့္ထားေသာ္လည္း မၾကာမၾကာျပန္ေပၚလာတတ္သည့္ ဒဏ္ရာသည္ ကဆုန္ေပါက္၍ ျပန္လည္ထၾကြလာသည္။
ကၽြန္ေတာ္အသက္က ၾကီးလွျပီမဆုိႏုိင္ေသးေသာ္လည္း သုံးဆယ္နားနီးျပီ။ ကၽြန္ေတာ္ဘာေတြ ပုိင္ဆုိင္ထားျပီးျပီလည္း လည္ျပန္လွည့္ၾကည့္ေတာ့ ဆင္းရဲသားမာနက ကၽြန္ေတာ္ကုိ႔ မဲ့ျပဳံးျပဳံးျပသည္။ ကၽြန္ေတာ့္မိဘထားေပးေသာ ပုိက္ဆံျဖင့္ ဆရာ၀န္တေယာက္ျဖစ္လာခဲ့သည္။ မိဘေထာက္ပံ့ေသာ ေငြေၾကးျဖင့္ပင္ ခြဲစိတ္အထူးကုေက်ာင္းသားတေယာက္အျဖစ္ ပိန္မသာလိမ္မသာ ရုန္းကန္ေနရေသးသည္။ ကၽြန္ေတာ့စိတ္ထဲတြင္ မိသားစုအတြက္ ဆိုေသာ စာစီစာကုံးေခါင္းစဥ္ေအာက္တြင္ စာတလုံးမွ် မေရးႏုိင္ေသာ ေက်ာင္းသားတေယာက္လုိ မလုံမလဲခံစားရသည္မွာ သည္တၾကိမ္ထဲမကေတာ့။ ဤခံစားခ်က္က ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ အဓြန္႔ရွည္တည္တံ့ေနအုံးမည္ကုိ ကၽြန္ေတာ္မမွန္းႏုိင္။ သည္ၾကားထဲ အိမ္ေထာင္သားေမြးကိစၥက ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္သည္။ ဒီတေခါက္လာရျခင္းအေၾကာင္းေတြထဲမွာ အေမ့ကုိ မိန္းမယူဖုိ႔ကိစၥဖြင့္ေျပာရန္လည္း ပါသည္။  ျမန္မာလူမ်ိဳးအမ်ားစုအျမင္အရ ဆရာ၀န္အလုပ္သည္ ထမင္းမငတ္။ ဆရာ၀န္ေတြခ်မ္းသာသည္။ လက္ဖ်ားေငြသီးသည္။ မွန္သင့္သေလာက္ မွန္မည္ျဖစ္ေသာ္လည္း အရင္းအႏွီးၾကီးလွသည္။ ေငြေၾကးတစုံတရာကုိ ထားဦး သူ႕ထက္တန္ဖုိးရွိသည့္ အခ်ိန္ ႏွင့္ မိသားစုကုိရင္းရသည္။ တကယ္တမ္းေဆးပညာႏွင့္ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းဖုိ႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ မလြယ္။ ေစတနာကုိထုပ္ပုိးေရာင္းခ်သလုိမ်ိဳးျဖစ္ေနသည္။ ေဆးရုံမွာ တေနကုန္ပင္ပန္းျပီး ညေနပုိင္း ေဆးခန္းသုိ႔ေျပးရသည့္ဒုကၡကုိ ဆရာ၀န္အေတာ္မ်ားမ်ား သေဘာမက်ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ေလာင္းရဲသည္။ လက္ေတြ႔တြင္ေတာ့ တေန႔တာ ညေနပုိင္းေဆးခန္းထုိင္ခ်ိန္၀င္ေငြမွာ တလလုံး ေဆးရုံမွာအလုပ္လုပ္တာထက္ပင္ ပုိရေကာင္းရႏုိင္သည္။ ေက်ာင္းသားျဖစ္ေနသျဖင့္ အခ်ိန္ျပည့္ေဆးခန္းမထုိင္ႏုိင္။ ဟုိေဆးရုံသည္ေဆးရုံႏွင့္ ဗ်ာမ်ားေနသည့္အျပင္ ပညာဆုိေသာ ေရႊအုိးကုိ ခက္ခဲစြာျဖည့္တင္းေနရေသးသည္။ အခ်ိန္ပုိင္းေဆးခန္းထုိင္သည့္ အလုပ္ကုိ ကၽြန္ေတာ္ျငင္းပယ္ခဲ့သည္။ ပရဟိတဆရာ၀န္ဘ၀ကုိ ပုိျပီးႏွစ္ျခိဳက္လာသည္။ အတၱႏွင့္ပရ လုံးေထြးသတ္ပုတ္ေနသည္ကုိ စိတ္မသက္မသာ ထုိင္ၾကည့္ေနရသည္ႏွင့္ပင္ ကၽြန္ေတာ္ အသက္တျဖည္းျဖည္းၾကီးလာသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ေန႔စဥ္မွတ္တမ္းထဲတြင္ မိသားစုဆုိေသာ စာသားေတြက ေဖ်ာ့ေတာ့ျပီး ပိန္ရႈံ႕ေနသည္။ တာ၀န္ေတြ ၀တၱရားေတြထက္ ပုိမုိတန္ဖုိးရွိေသာ အရာမ်ားကုိ ကၽြန္ေတာ္လွ်စ္လွ်ဴရႈခဲ့သည္။

          အေမ့အိမ္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ ျမဴခုိးေတြက မေပ်ာက္ျခင္ေသး။ မႏၱေလးေဆာင္း၏ ဆြတ္ပ်ံ႕လွေသာ ေလႏူေအးက ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ ဘယ္ေသာအခါမွ ေျပာင္းလဲျခင္းမရွိ။ ငယ္စဥ္က ၾကီးမားခုိင္ခံသည္ဟု ထင္ထားေသာ အေမ့အိမ္မွာ လက္ရွိအခ်ိန္တြင္ ေသးငယ္လြန္းလွသည့္ ၀န္ထမ္းအိမ္ခန္းေလး တခုသာျဖစ္သည္။ ျခံစည္းရုိးတံခါးမ်ားက ရာသီဥတုဒဏ္ေၾကာင့္ အားအင္ခ်ည့္ႏွဲ႔ေနေသာ္လည္း အေမ့ရင္ခြင္၏ လုံျခဳံမႈသည္ အားေလွ်ာ့မသြား။ သည္အိမ္ေလးထဲတြင္ ေလာကဓံကုိခက္ခဲစြာ က်ားကန္ျပီး ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ကုိ ျပဳစုျပိဳးေထာင္ေပးခဲ့သည့္ အေဖႏွင့္အေမသည္ မၾကာခင္ ပင္စင္ယူရေပေတာ့မည္။ ႏုိင္ငံ၀န္ထမ္းအျဖစ္ အႏွစ္သုံးဆယ္ေက်ာ္ အမႈထမ္းခဲ့သည့္ အေမႏွင့္အေဖ ပင္စင္ယူျပီးေနထုိင္ရန္ ကုိယ္ပုိင္အိမ္မရွိျခင္းကုိ ကၽြန္ေတာ္ ဂုဏ္ယူသည္။ အိမ္ေရွ႕တြင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ငယ္စဥ္ကတည္းက ေကာက္ညွင္းေပါင္းႏွင့္ပဲျပဳတ္ ေရာင္းေနေသာ အေဒၚၾကီးတေယာက္ထံတြင္ အေမေကာက္ညွင္းေပါင္း၀ယ္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေကာက္ညွင္းေပါင္း(ငခ်ိတ္ေပါင္း) ၾကိဳက္သည္ကုိ အေမဘယ္ေတာ့မွမေမ့။ အေဒၚၾကီးက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ မွတ္မိ၍ အရင္အတုိင္းပဲ ဘာမွမေျပာင္းလဲဘူးဟု ျပဳံးျပီး မွတ္ခ်က္ေပးသည္။ ဟုတ္သားပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ အသက္ေတြသာၾကီးလာတယ္ မိဘကုိ ဘာမွ မေထာက္ပံႏုိင္ေသးဘူးပဲ။ အရင္လုိ လက္ျဖန္႔ခံေတာင္းဖို႔ကလြဲျပီး ကၽြန္ေတာ္လုပ္ႏုိင္တာေတြ ဘာမွမေျပာင္းလဲေသးပါလား။ ကၽြန္ေတာ့္အေတြးေတြကေလးလံေနသည္။ ညီမေလးေက်ာင္းစရိတ္၊ အဖုိးႏွင့္အဖြားေဆးဖုိး၊ အေမ့က်န္းမာေရး။ ကၽြန္ေတာ္မေျဖႏုိင္ေသာ ေမးခြန္းေတြက မ်ားေနသည္။  ေဆာင္းမနက္ခင္း ေစာေစာစီးစီးတြင္ ကၽြန္ေတာ့္အတၱက ေခၽြးဒီးဒီးက်လွ်က္။

          အိမ္ထဲ၀င္ေတာ့ လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္ငါးႏွစ္က အေငြ႕အသက္ေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ဆီးၾကိဳသည္။ သည္အိမ္သည္ အေမ့အိမ္။ မိသားစု၏ ေႏြးေထြးမႈ အေငြ႔အသက္ေတြ ျဖည့္သြင္း ထားသည့္အိမ္။ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္မက္ေတြ မပီမျပင္ထုဆစ္ခဲ့ရသည့္အိမ္။ ရင္ခုန္သံေတြ အစျပိဳးခဲ့သည့္အိမ္။ သုိ႔ေသာ္ အေမကုိယ္တုိင္မပုိင္။ ကၽြန္ေတာ္လည္းမပုိင္။ ပင္စင္ယူလွ်င္ခြဲခြာရအုန္း မည့္အိမ္။ အဆင့့္ျမင့္ပညာေတြကုိ ေလ့လာဆည္းပူးေနသည့္သားတေယာက္ကအေနျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ေပးႏုိင္သည္က ………။ ထမင္းစားခန္းထဲမွ အေမ့ေခၚသံေၾကာင့္ ေတြးလက္စျပတ္သြားသည္။ အေမနယ္ေပးေသာ ေကာက္ညွင္းေပါင္းက ကၽြန္ေတာ့္ေသြးသားေတြကို ေႏြးေထြးေစသည္။ ေရေႏြးပူပူႏွင့္ ေကာက္ညွင္းေပါင္းကုိ ေမွ်ာခ်ရင္း ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ေတြက ေမွာင္မဲေနေသာ အနာဂတ္ထဲတြင္ လမ္းေပ်ာက္ေနသည္။ အေမ့ကုိ မိန္းမယူမည့္ကိစၥေျပာရန္ ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္အားေမြးရအုံးမည္။ အျပင္ဘက္တြင္ေတာ့ ထူထဲလွသည့္ မႏၱေလးေဆာင္း၏ ျမဴမႈန္ထုကို ေနမင္းက ထုိးေဖာက္ရန္ အားယူေနေလသည္။

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ပန္းသီး

   

          အခုတေလာ စာမက်က္ျဖစ္သည့္ရက္ေတြမ်ားေနသည္။ ေသခ်ာေတြးၾကည့္လွ်င္ အခုတေလာ ဆုိသည့္ အခ်ိန္ျပပုဒ္က အေတာ္ေလးၾကာခဲ့ေသာ အခ်ိန္တခုကုိ ရည္ညြန္းသည္ဟု ဆုိရမည္ျဖစ္သည္။ အင္တာနက္တက္လုိက္၊ ဂိမ္းေဆာ့လုိက္၊ မူဗီၾကည့္လုိက္ႏွင့္ အခ်ိန္ေတြက ကုန္မွန္းမသိ ကုန္ေနသည္။ စာဖတ္ရမည္ဆုိေသာ အေတြးေလးရွိသည့္အတြက္ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ ေက်နပ္မိသည္။ စာဖတ္ဖုိ႔ဆုိတာ ထင္သေလာက္ေတာ့မလြယ္။ ကၽြန္ေတာ္က သူမ်ားေတြလုိ စာအုပ္ေကာက္ကုိင္ျပီး တေမာ့တေမာ ထုိင္တတ္သူမ်ိဳးမဟုတ္။ တိတ္ဆိတ္ေသာပါတ္၀န္းက်င္၊ ၾကည္လင္ေသာစိတ္ထား၊ မွ်တေသာရာသီဥတု၊ သင့္ေတာ္ေသာ အဟာရ ႏွင့္ ျပင္းျပေသာဆႏၵ ဤ ငါးမ်ိဳး အေၾကာင္းတုိက္ဆုိင္မွ စာဖတ္ျဖစ္သည္။ လူတေယာက္၏ အသားကုိ ဓါးျဖင့္လွီးမည့္ ခြဲစိတ္ဆရာ၀န္အလုပ္သည္ စာမ်ားမ်ားဖတ္ရမည္ဟု ဆရာေတြက မၾကာခဏ ဆုံးမသည္။ ဟုတ္ေတာ့လည္းဟုတ္သည္။ လူတေယာက္ကုိ ေမ့ေဆးေပး အသက္ရႈရပ္ေအာင္လုပ္ ျပီးမွစက္ႏွင့္ရႈခုိင္း၊ ဗုိက္ကုိခြဲ အူေတြထုတ္ ဒီအလုပ္ေတြကုိ ကၽြမ္းက်င္ပုိင္ႏူိင္စြာလုပ္ႏုိင္ဖုိ႔ စာေတြ အမ်ားၾကီးဖတ္ ဖုိ႔လုိသည္။ ဒါေတာင္မွ လူ႔အသက္တေခ်ာင္းကယ္ႏုိင္ဖုိ႔ မေသခ်ာေသး။ လူဆုိသည့္အမ်ိဳးက စက္ေတြလုိ မေကာင္းသည့္ေနရာျဖဳတ္လဲ၊ ဂ်ီးေဆးျပီး ျပန္သုံးလုိ႔ရတာမ်ိဳးမဟုတ္ေတာ့လဲ ခက္သားလား။ မည္မွ်ပင္ ေကာင္းမြန္စြာခြဲစိတ္ကုသႏုိင္လုိက္သည္ျဖစ္ေစ တျခားေသေစႏုိင္သည့္အေၾကာင္းအရာေတြက တပုံတပင္ ရွိေသးသည္။ လူနာအသက္က မ်ားေသာအားျဖင့္ ကုိယ့္လက္ထဲတြင္တ၀က္ ကံၾကမၼာလက္ထဲတြင္တ၀က္ ေပးထားရသည္။ မည္သုိ႔ပင္ျဖစ္ေစ ကုိယ့္လက္ထဲက ရွိတာေလးေသခ်ာေစဖုိ႔ စာေတာ့နာနာဖတ္ရမည္ မဟုတ္ပါလား။

          အဓိကျပႆနာက စာဖတ္လုိ႔မရသည့္ကိစၥ။ ဆရာေတြေျပာသလုိ တေန႔ကုိ စာဖတ္ခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ ပုံေသသတ္မွတ္ထားဖုိ႔က တကယ္တမ္းေတာ့မလြယ္။ ေဆးရုံႏွင့္အိမ္က ခရီးလွမ္းေနေတာ့ တေန႔အသြားအျပန္ ဘတ္စကားစီးခ်ိန္က တေန႔ကုိ အနည္းဆုံး ၃နာရီေတာ့ေျပးမလြတ္။ ႏုိင္ငံေတာ္မွ ေဆးရုံနားတြင္ ေနအိမ္မ်ားစီစဥ္ေပးလွ်င္ ပုုိမုိထူးခၽြန္ထက္ျမက္သည့္ ခြဲစိတ္ဆရာ၀န္ေကာင္းေတြ ေမြးထုတ္ေပးႏုိင္လိမ့္မည္ဟု လႊတ္ေတာ္တြင္ အဆုိတင္သြင္းလွ်င္ေကာင္းမလား မဆီမဆုိင္ေတြးမိေသးသည္။ အိမ္ျပန္ေရာက္လွ်င္ လူကႏုံးခ်ိခ်ိ။ ဘတ္(စ)ေထာင္း၊ ကုိယ္ေၾကဟုဆုိရမလုိျဖစ္ေနသည္။ ျပန္ေရာက္လွ်င္ စာသင္ရမည့္ ညီ၀မး္ကြဲ မူလတန္းေက်ာင္းသားၾကီးမ်ားရွိေသးသည္။ မူလတန္းစာမခက္ေသာ္လည္း သည္ေကာင္ေတြကုိ နား၀င္ေအာင္ စာသင္ရသည့္အလုပ္ကလည္း အေတာ္ခက္သည္။ သူတို႔ကုိ စာသင္ျပီးခ်ိန္တြင္ လူကမလႈပ္ခ်င္ေတာ့။ အိပ္ယာဆီလုိ႔ မ်က္ေစာင္းအၾကိမ္တစ္သိန္းေလာက္ ထုိးေနျပီ။ သည္လုိႏွင့္စာေၾကြးေတြက မ်ားလာသည္။ ေနာက္ဆုံးႏွစ္စာေမးပြဲၾကီးအတြက္ ဘာမွမျပင္ဆင္ရေသး။ မဟာသိပၸံေနာက္ဆုံးႏွစ္သည္ စာရတုိင္းလည္း မေအာင္၊ ေအာင္တုိင္းလည္းစာမရ ဟုအၾကီးတန္းေတြေျပာတာၾကားဖူးသည္။ က်ယ္ျပန္႔နက္နဲေသာ ေဆးပညာ နယ္ပယ္ကလဲ ေလ့လာ၍မကုန္။ စာေမးပြဲက်လွ်င္ ေနာက္ထပ္ေျခာက္လေနျပီးမွ ေနာက္ဆက္တြဲျပန္ေျဖရမည္။ တခ်ိဳ႕သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း ဘယ္အခ်ိန္ဆြမ္းခံခံ ဆြမ္းစားခ်ိန္ေတာ့အတူတူပါပဲဟူ၍ အေတာ္ေကာင္းေသာ ဥပမာေလးေတြေပး၍ ႏွစ္သိမ့္ေလသည္။ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆုိးဆုိး၀ါး၀ါးမက်ေအာင္ တတ္ႏုိင္သေလာက္ စာဖတ္ရမည္။ အိမ္တြင္ အတည္တက်ထုိင္၍ မဖတ္ႏုိင္လွ်င္ ဘတ္စ္ကားစီးခ်ိန္တြင္ရေအာင္ဖတ္မည္။ ထိုင္ခုံရလွ်င္ စာေကာင္းေကာင္းဖတ္၍ ရႏုိင္ေကာင္းသည္။

          ႏုိင္ငံျခားသား အေတာ္မ်ားမ်ား လမ္းသြားရင္းစာဖတ္ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ႏုိင္ငံသုိ႔လာသူမ်ားကုိ ေလ့လာၾကည့္လွ်င္ေတာ့ သိပ္စာမဖတ္ၾက။ အီးပုံတက္နင္းမိ၍ ၊ ေျမာင္းဖုံးကၽြံက်၍ မဖတ္ရဲၾကတာမ်ိဳးလည္း ျဖစ္ႏုိင္သည္။ ေလဆိပ္ကားဂိတ္မီးရထားဆိပ္ ေနရာအေတာ္မ်ားမ်ား သူတုိ႔စာဖတ္ႏုိင္ၾကသည္။ ဒါေၾကာင့္ လည္း တုိးတက္ၾကတာျဖစ္မည္ဟု အေတြးပုိက္မိသည္။ နာရီေပါင္းမ်ားစြာ အလုပ္လုပ္ႏုိင္တာေတြ၊ ဘာသာစကားေပါင္းစုံတတ္ကၽြမ္းတာေတြထားအုံး ဒီစာဖတ္တာေလးတခုေတာ့ သူတုိ႔ဆီက အတုယူသင့္သည္။ ဟုတ္ျပီ ။ ကားစီးရင္း ကၽြန္ေတာ္စာဖတ္မည္။

          တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ေဆးပညာစာအုပ္ေတြက ထူထူထဲထဲေလးေလးပင္ပင္ေတြမ်ားသည္။ သယ္ရတာကုိက မေခ်ာင္။ ကံဆုိးျပီးထုိင္ခုံေနရာမရလွ်င္ သယ္လာေသာစာအုပ္ကုိ အေတာ္စိတ္ခုမိသည္။ မိန္းမပ်ိဳေလးမ်ား ျခင္းေတာင္းအလြတ္ေလးသယ္လာသည္ဆုိရင္ပဲ ကုိင္ထားေပးခ်င္သူေတြမ်ားေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္လုိရုပ္ကုိေတာ့ ေယာင္၍ပင္လည့္မၾကည့္ၾက။ က်ားမခြဲျခားသည့္စနစ္ကုိ တုိက္ဖ်က္ေနသူတုိ႔ ဂရုျပဳေစလုိသည္။ ေနရာရျပန္ေတာ့ ဤစာအုပ္အေလးၾကီးကုိ ကုိင္၍ၾကာၾကာမဖတ္ႏုိင္။ လက္ေရာဇက္ပါ ေညာင္းလာသည္။  ေနာက္ျပႆနာတခုက လမ္း။ ႏုိင္ငံျခားကလမ္းေတြ ေကာင္းလြန္း၍ ကားဒက္ရွ္ဘုတ္ေပၚ ေရဖန္ခြက္တင္ေမာင္းတာေတာင္ ဖိတ္မက်ဟု ၾကားဖူးသည္။ ဒါေၾကာင့္ ႏုိင္ငံျခားသားေတြ ကားစီးရင္း သက္ေတာင့္သက္သာ စာဖတ္ႏူိင္ျခင္းျဖစ္ရမည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ႏုိင္ငံမွာေတာ့ ဒီလုိမဟုတ္။ ခ်ိဳင့္တရာ ေခ်ာက္တကၽြင္း လမ္းေတြမ်ားေသာ ရန္ကုန္ျမိဳ႕တြင္ ဘတ္စကားစီးရင္း စာဖတ္ဖူးသူတုိင္း ဤဒုကၡ သိလိမ့္မည္။ ထုိင္ေနရင္း ဘရိတ္ဒန္႔ဆြဲလွ်င္ဆြဲ၊ မဟုတ္လွ်င္ ေရွ႕ခုံကုိ ႏွဖူးႏွင့္သြားေဆာင့္မိဖုိ႔မ်ားသည္။ ျပိဳင္ကားဒရိုင္ဘာႏွင့္ ေတြ႔လွ်င္ လက္ႏွစ္ဘက္ေျခႏွစ္ဘက္လုံး လႊတ္မထားရဲသည့္အျပင္ ဖင္ပါၾကဳံ႕ထားရေသးသည္။ ခပ္ေအးေအး ေမာင္းသည့္ ကားဆရာႏွင့္ေတြ႔လုိ႔ စာဖတ္ရျပီထားေတာ့ ခုန္ေပါက္ေနေသာကားေပၚတြင္ အာရုံစူးစုိက္ဖုိ႔ ခက္သည္။ ေနာက္တခုက အလြန္ပူေလာင္အိုက္စပ္ေသာ အဲကြန္းကားၾကီးမ်ား မီးပြဳိင့္မိလွ်င္ ကုိရီးယား ေခၽြးထုတ္ခန္းေလာက္ကေတာ့ သနားသည္။  ထုိ႔ေၾကာင့္ ပါလာေသာစာအုပ္ကုိ ေနပူကာရန္ႏွင့္ ယပ္ခပ္ရန္သာ အသုံးျပဳျပီး စာဖတ္ရန္မဟာအၾကံအစည္ကုိ လုံး၀စြန္႔လြတ္လုိက္ရသည္။ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ၾကီးလမ္းေတြေကာင္းသြား လွ်င္ ဘတ္စကားပါတ္စီးျပီး စာေတြတ၀ၾကီးဖတ္ပစ္လုိက္မဟဲ့ဟု စိတ္ထဲမွာေတးထားလုိက္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ဘၾကီးလုိဆႏၵမျပည့္မွာလဲေၾကာက္ေသးသည္။ လွည္းတန္းကုန္းေက်ာ္တံတားကုိ ေလးလအျပီးေဆာက္မည္ဟု စာေစာင္မ်ားတြင္ပါစဥ္က ဘၾကီးေျပာဖူးတာရွိသည္။ ငါမေသခင္ေတာ့ လွည္းတန္းကုန္းေက်ာ္တံတားၾကီးကုိ ျမင္ရျပီေပါ့ကြာဟုၾကိမ္း၀ါးဖူးသည္။ ယခုဘၾကီးဆုံးတာ ၆လျပည့္ေတာ့မည္။ ဂုံးေက်ာ္တံတားက ငုတ္တုိ အဆင့္သာရွိေသးသည္။ ထားပါ ဘတ္စကားေပၚဖတ္၍မျဖစ္လွ်င္လည္း ေနာက္တနည္းစဥ္းစားရေတာ့မည္။ အဓိကက စာဖတ္ျဖစ္ဖုိ႔။

          တကၠႏုိလုိဂီ်ေခတ္တြင္ ခါးခ်ိေအာင္ သယ္ရေသာစာအုပ္မ်ားကို ေက်ာက္သင္ပုန္းသာသာ ပစၥည္းေလး မ်ားထဲတြင္ တနင့္တပုိးထဲ့ထားျပီးဖတ္ႏုိင္သည့္ အံဘနန္းနည္းပညာေတြေပၚလာသည္။ ပန္းသီးေကာ္ပုိေရးရွင္း မွထုတ္လုတ္သည့္ အုိင္ပက္မ်ားသည္ ေစ်းကြက္ထဲတြင္ ေက်ာ္ၾကားလာသည္။ စာဖတ္ရ လြယ္ကူလုိက္ပါဘိ။ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးကုိင္ရလြယ္သည္မုိ႔ ထမင္းစားရင္း အီးပါရင္း ဖတ္ႏုိင္သည္။ ပက္လက္ဖတ္မလား ထုိင္ဖတ္မလား အုိ…ေလးဘက္ေမွာက္ရက္အကုန္ဖတ္လုိ႔ရသည္။ မီးပ်က္လွ်င္လဲေအးေဆး။ သူငယ္ခ်င္း ဆရာ၀န္မ်ား ခ်ဳိင္းၾကားထဲတြင္ အုိင္ပက္က ဖက္ရွင္တခုလုိျဖစ္လာသည္။ mobilehealth မွထုတ္ျပန္ေသာ စစ္တမ္းတခု အရဆုိလွ်င္ ဆရာ၀န္ ၄၅%ႏုန္းသည္ အုိင္ပက္ကုိ အိမ္ေမြးတရိစၧာန္တေကာင္လုိ ႏွစ္ျခိဳက္စြာ အသုံးျပဳၾကသည္ ဟုဆုိသည္။ ေခတ္မွီသည့္ဆရာ၀န္တုိင္း အုိင္ပက္ကုိင္ၾကသလုိျဖစ္သည္။ စစ္တမ္းတခုတြင္ အုိင္ပက္ကုိ စြဲလမ္းႏွစ္ျခိဳက္စြာ သုံးစြဲသူအမ်ားစုမွာ တကုိယ္ေကာင္းဆန္ျပီး ၾကြယ္၀ခ်မ္းသာလုိစိတ္ျပင္းျပသည့္ ပညာတတ္ မ်ားျဖစ္သည္တဲ့။ ဘယ္လုိပဲဆုိဆုိ အုိင္ပက္က ဆရာ၀န္ေတြအတြက္ေတာ့ အေတာ္ေလးအသုံး၀င္သည္ဟု ဆုိၾကသည္။ စာအုပ္ေတြဖတ္မလား၊ ေဆး၀ါးအညြန္းေတြပဲၾကည့္မလား၊ အင္တာနက္သုံးျပီး ေဆးပညာစာတမး္ ေတြရွာမလား အေတာ္အလုပ္ျဖစ္သည္ဆုိၾကသည္။ ဖင္ၾကားသုိ႔ မွတ္စုစာအုပ္ညွပ္သြားစရာမလုိေတာ့။ အုိင္ပက္ထဲတြင္မွတ္ႏုိင္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္အုိင္ပက္ကုိ ပုိ၍စိတ္၀င္စားလာသည္။ ခက္တာတခုက ေစ်းႏႈန္း။

             ေစ်းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အေတာ္ေလးၾကီးသည္။ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က အုိင္ပက္ကုိ ေမြးဖြားေပးသူ စတိဗ္ေဂ်ာ့ဘ္ ဖင္ေခါင္းက်ယ္၍ ေစ်းၾကီးေၾကာင္းေျပာျပဖူးသည္။  ျမန္မာေငြႏွင့္တြက္ပါက ေလးငါးသိန္းက်မည္။ လစာတစ္သိန္းေက်ာ္ ႏွင့္ မိန္းမရျပီးေနစရာမရွိေသးေသာ ကၽြန္ေတာ့အတြက္ လက္လွမ္းမမွီ။ ဒါေလးရွိလွ်င္ ငါေတာ့ျဖင့္ စာေတြတအားဖတ္ျဖစ္ေတာ့မွာပဲဟု ေတြးမိသည္။ အုိင္ပက္ကုိင္ေသာ သူငယ္ခ်င္းဆရာ၀န္မ်ား ေတြ႔လွ်င္ သူေတာ့ျဖင့္အုိင္ပက္ကေလးနဲ႔စာေတြတအားဖတ္ျဖစ္ေနေတာ့မွာပဲ ထင္ျပီး အားငယ္စိတ္ေတြ ၀င္လာသည္။ သည္လုိႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္တြင္ အုိင္ပက္ေရာဂါစြဲကပ္ေတာ့သည္။ သူမ်ားေတြဖတ္ေသာ အင္တာနက္နည္းပညာဂ်ာနယ္တြင္ပါေလ့ရွိေသာ အိုင္ပက္ေစ်းႏူန္းမ်ားကုိ နည္းတယ္၊ မ်ားတယ္ ၊မတန္ဘူး စသည္ျဖင့္ အသားလြတ္ခဲြျခမ္းစိတ္ျဖာၾကည့္မိသည္။ အုိင္ပက္ကုိင္ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားထံမွ လက္ခ်ာေတြ နားေထာင္ရင္းမွ အုိင္ပက္တြင္ စာဖတ္ျခင္းထက္ပုိ၍ေကာင္းမြန္ေသာ စြမ္းေဆာင္ရည္ရွိသည့္ ကိစၥမ်ားကုိ သိလာသည္။ အိုင္ပက္လုိစြမ္းေဆာင္ရည္မ်ိဳးႏွင့္ ေစ်းေပါေသာ သင္ပုန္းကြန္ပ်ဳတာမ်ားကုိ လုိက္ရွာၾကည့္သည္။ မေတြ႔။ ဒီေကာင္က တျခားပစၥည္းေတြႏွင့္စာလွ်င္ အျမဲတမ္းႏွာတဖ်ားသာေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ တကၠႏုိလုိဂ်ီ အျပဳျပင္ခံျဖစ္မွန္းမသိျဖစ္ေနသည္ကုိ သတိမထားမိ။ ေငြေလးငါးသိန္းကုိ တလုံးတခဲထဲမသုံးႏုိင္သည့္အတြက္ အရစ္က်ေရာင္းႏုိင္မည့္ ဆုိင္ေတြကုိ စုံစမ္းၾကည့္မိသည္။ ဘဏ္အေကာင့္၊ ဟုိေထာက္ခံစာ ၊ ဒီေထာက္ခံစာေတြ မ်ားသည့္အျပင္ အတုိးႏူန္းကလည္းၾကီးျမင့္ေသးသည္။ မိန္းမကုိတုိင္ပင္ၾကည့္သည္။ ရွင့္စာအုပ္ေတြကုိပဲ ကုန္ေအာင္ဖတ္ပါအုန္း၊ တလတလအလွ်င္မီေအာင္မနဲလုပ္ေနရတဲ့အထဲ ရွင္ဒီဟာေတြေနာက္ပဲတေကာက္ ေကာက္လုိက္ေနတာပဲ ဟူသည့္ တုံျပန္မႈကုိရသည္။ သူေျပာတာလည္း ဟုတ္သလုိေတာ့ ရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ထံတြင္ ျပီးေအာင္မဖတ္ရေသးသည့္ ေဆးစာအုပ္ေတြလဲ ရွိေသးသည္။ ဒီလုိႏွင့္စဥ္းစားရင္း စဥ္းစားရင္း စတိဗ္ေဂ်ာ့္ဘ ၾကီးေသျပီး အုိင္ပက္မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြထပ္ထြက္လာသည္။ နယူးအုိင္ပက္၊ အုိက္ပက္ မီနီ။ ေဘးနားက အုိင္ပက္ပုိ္င္ရွင္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကုိေလ့လာၾကည့္လွ်င္ စာဖတ္သူက နည္းလာသည္။ ဂိမ္းေဆာ့သည္။ အုိင္ပက္ႏွင့္အင္တာနက္တက္သည္။ ေဖ့ဘြတ္တြင္ အခ်ိန္ျဖဳန္းသည္။ ဘယ္ဂိမ္းက ဘယ္လုိေကာင္းျပီး ဘယ္အပ္ပ(app) ကဘယ္လုိေကာင္းေၾကာင္းဖလွယ္ေနၾကသည္။ စာအုပ္စင္တြင္ေတာ့ ရႏုိင္သမွ်ေဆးစာအုပ္ေတြ ထည့္ထားလုိက္ျခင္းျဖင့္ စိတ္ေက်နပ္မႈရသြားသည္။ ဘယ္အခ်ိန္ဖတ္ဖတ္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ၾကဳံဖူးသည့္ ဆရာၾကီးတေယာက္ဆိုလွ်င္ ႏုတ္ေျဖေမးခြန္းေမးရင္း အုိင္ပက္ႏွင့္ေဂါက္ရုိက္ေနသည္။ ေက်ာင္းသားကေတာ့ ဆရာၾကီးအုိင္ပက္ကုိင္ျပီးေမးေနတာေၾကာင့္ ေဇာေခၽြးေတြျပန္ေနသည္။ ဆရာၾကီး၏ ဦးေႏွာက္ထဲတြင္ အုိင္ပက္ထက္အဆတစ္ရာသာေသာ ပညာေတြရွိသည္။ အသိပညာအတတ္ပညာကုိ အုိင္ပက္ထဲထည့္ထားလုိ႔မရ။ ပုိက္ဆံရွိေသာ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ဆုိလွ်င္ အုိင္ပက္မ်ိဳးဆက္ သုံးခုလုံး ၀ယ္၍ စုထားသည္ ဟူသတတ္။ စာဖတ္ျဖစ္မျဖစ္ေတာ့မသိ။

          ကၽြန္ေတာ့္စာအုပ္စင္ေပၚတြင္ ကၽြန္ေတာ္ျပီးေအာင္မဖတ္ရေသးေသာ ေဆးပညာရပ္ဆုိင္ရာ စာအုပ္ ေတြတပုံတပင္ရွိေနေသးသည္။ တကယ္တမ္းေတာ့ စာအုပ္တအုပ္ကုိ လွန္ေလာျပီး စိတ္ၾကိဳက္ဖတ္ရသည့္ အရသာက အုိင္ပက္ေပၚတြင္ လက္ညႈးိျဖင့္ဟုိပြတ္သည္ပြတ္ဖတ္ရသည္ထက္ အမ်ားၾကီးသာသည္။ စာအုပ္ေတြ၏ ခန္႔ထည္မႈ ရနံ႔ႏွင့္ထိေတြ႔မႈကုိ အုိင္ပက္က မေပးစြမ္းႏုိင္ေပ။ စာအုပ္ေတြထဲတြင္ အုိင္ပက္လုိ ေမွာ္ဆန္သည့္စြဲေဆာင္မႈမ်ိဳးေတြ ပုန္းေအာင္းမေန။ စာအုပ္မ်ားသည္သမုိင္းျဖစ္သည္။ စာအုပ္မ်ားကုိ ကၽြန္ေတာ္ ေလးစားသည့္အေနျဖင့္ အုိင္ပက္ကုိ ကၽြန္ေတာ္လက္ေလွ်ာ့လုိက္သည္။ စတိဗ္ေဂ်ာ့ဘ္၏ ပဥၥလက္ဆန္သည့္ တီထြင္ဖန္တီးမႈကုိ ကၽြန္ေတာ့မိန္းမစုဘူး ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္စာအုပ္စင္က စာအုပ္မ်ားႏွင့္မလဲႏုိင္။ ဟုိမွတ္သည္မွတ္ မွတ္စုအတုိအစမ်ားႏွင့္မလဲႏုိင္။ ရွင္းရွင္းေျပာရလွ်င္ သမုိင္းကုိ ေျပာင္းလဲသည့္ ပန္းသီးပုိင္ရွင္မ်ားကုိ ကၽြန္ေတာ္ေလးစားေသာ္လည္း စတိေဂ်ာ့္ဘ္၏ပန္းသီးတလုံးသည္ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ တန္ဖုိးၾကီးလြန္းေနသည္။ တကယ္တမ္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သည္ တကၠႏုိလုိဂ်ီ ေဘးထုိင္ဘုေျပာတေယာက္ လည္းျဖစ္ႏုိင္သည္။

စာအုပ္တန္းသို႔အလည္တေခါက္

          ဒီေန႔စာအုပ္တန္းဘက္ေရာက္ျဖစ္သည္။ စာအုပ္တန္းဆိုေသာ္လည္း စံုစံုလင္လင္ေတာ႔မဟုတ္ နာမည္ၾကီးစူပါမားကတ္တစ္ခု၏ စာအုပ္တန္းသာျဖစ္သည္ ေရာက္သြားသည္႔အခ်ိန္ကေန႔ခင္းဘက္မို႔ လူသိပ္မရွိတာလားေတာ႔မသိ ေဘးဘီလွည္႔ပတ္ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ ေခတ္ဆန္ဆန္ေကာင္မေလးတသိုက္က အလွကုန္ဘက္တန္းမွာ ပစၥည္းတခ်ိဳ႕ကိုအာရုံက်ေနသည္ ။ သီခ်င္းတန္းဘက္တြင္ ဟစ္ေဟာ႔စတိုင္ ေကာင္ေလးႏွစ္ေယာက္သံုးေယာက္ႏွင္႔ စံုတြဲေတြေတြ႔ရသည္ ။

          စာအုပ္တန္းကိုတာ၀န္ယူရသည္႔ အေရာင္းစာေရးမက ကြ်န္ေတာ္႔ကိုေယာင္၍ပင္လွည္႔မၾကည္႔ စာအုပ္တစ္အုပ္ႏွင္႔ဇိမ္က်ေနသည္ သူ႔ပံုစံၾကည္႔ရသည္မွာ အေရာင္းစာေရးမႏွင္႔ပင္မတူ အေတာ္ေလး စိတ္ေအးလက္ေအးႏူိင္လွသည္။ ေဘးနားကစကၠဴခြက္ႏွင္႔ ထည္႔ထားသည္႕ေကာ္ဖီကို တက်ိဳက္က်ိဳက္လိုက္ တခစ္ခစ္ရယ္လိုက္ျဖင္႔အလုပ္မ်ားေနသည္။ ထိုကေလးမထံမွအာရုံခြာ၍ စာအုပ္တန္း ဘက္သို႔ အာရုံစိုက္လိုက္သည္။ စာအုပ္ေတြကို သုတစာေပ၊ ရသစာေပ၊ က်မ္းမာေရးႏွင္႔ ပညာရပ္ဆိုင္ရာမ်ားစသည္ျဖင္႔ ခြဲျခားထားသည္။ ထိုေခါင္းစဥ္ေတြ အတြင္းမ၀င္သည္႔ စာအုပ္မ်ားကိုေတာ႔ ဘယ္မွာထားလဲမသိ။ ရသစာေပတန္းတြင္ ဆရာခ်စ္ဦးညိဳ ၊ ဦးႏု ၊မင္းလူ ၊ဂ်ဴး စသည္႕နာမည္ေက်ာ္ စာေရးဆရာမ်ား၏ လက္ရာမြန္မ်ားအျပင္ ေခတ္ေပၚစာေရးဆရာတို႔၏ လက္ရာအခ်ိဳ႕ကိုလည္းေတြ႔ရသည္ ။ အမ်ားစုကေတာ႔အၾကိမ္ၾကိမ္ ရုိက္ႏိွပ္ေနရသည္႔ စာေရးဆရာမ်ား၏ ၀ထၳဳေကာင္းမ်ားသာျဖစ္သည္ ေနာက္ပိုင္းထြက္ေတြကေတာ႔ စာအုပ္သားခပ္ပါးပါး ကာတြန္းပံုမ်ားႏွင္႔ စာအုပ္ေတြကသာမ်ားသည္။

          သုတစာေပဘက္တြင္ မၾကာေသးခင္ႏွစ္မ်ားက ဘာသာျပန္စာေပဆုရထားေသာ ဆရာေတာ္ေကာင္းမင္း၏ စာအုပ္ကိုေတြရသည္။ ထိုစာအုပ္ကိုျမင္မွကြ်န္ေတာ္သတိရသည္ ဟုတ္သားပဲ။ ဘာသာျပန္စာအုပ္ေတြကို ဘယ္မွာထားတာပါလိမ္႕ သုတဘက္မွာလား  ၊ ရသဘက္မွာလား ကြ်န္ေတာ္လိုက္ရွာၾကည္႔မိသည္။ သီးသန္႔ခြဲထားသည္ကိုေတာ႔မေတြ႔ရ။ စာအုပ္တစ္အုပ္ႏွင္႔ျငိမ္႔ေနေသာ စာေရးမကိုအေႏွာက္ယွက္မေပးလို၍ လွည္႔ပတ္ရွာၾကည္႔လိုက္သည္ ေဟာေတြ႕ပါျပီဗ်ာ…. သုတစာေပတန္း၏ အေပၚဆုံးထပ္တြင္ ဆရာေမာင္ထြန္းသူ ၏ ရဲတိုက္ ၊ဆရာျမသန္းတင္႔၏ တကၠသိုလ္ေႏြညမ်ား ၊သုချမိဳ႕ေတာ္ ၊ႏွစ္ဘ၀ စာအုပ္ေတြကတကယ္႔ကိုစာ အုပ္ေကာင္းေတြ။ ယခင္ကဖက္ဖူးျပီးသားေတြျဖစ္ေပမယ္႕ ေနာက္ပိုင္းထုတ္ေ၀သည္႔ စာအုပ္မ်ားကေတာ႔ စာအုပ္အသားေရာအဖံုးပါ ပိုေကာင္းလာသည္။ ဆရာတို႔အသက္အရြယ္အရ ဘာသာျပန္ခဲ႔ၾကေသာစာအုပ္ မ်ားမွာ ၁၉၆၀ ႏွင္႔ ၁၉၈၀ ၾကားကာလ ၀ထၳဳေတြကမ်ားသည္။ ဆရာၾကီးဒဂံုေရႊမွ်ား ဘာသာျပန္သည္႔၀ထၳဳမ်ားဆို လွ်င္ထိုထက္ပင္ေရွးက်ေသးသည္။

          ကြ်န္ေတာ္တို႔ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀က ယခုစာအုပ္စင္္ေပၚတြင္ေတြ႔ရေသာ ဘာသာျပန္ စာအုပ္မ်ားအျပင္ ရိွရိွသမွ်ေသာဘာသာျပန္စာအုပ္ေတြကို မရမကလုိက္ရွာ၍ဖတ္ၾကသည္။ ဘာသာျပန္ စာအုပ္ေတြမွာ ထုိစဥ္ကတည္းက ေစ်းၾကီးသည္။ ေက်ာင္းသားဘ၀ျဖစ္သျဖင့္ ထြက္သမွ်စာအုပ္တုိင္းေတာ့ ၀ယ္မဖတ္ႏုိင္။ ဘာသာျပန္ေတြႏွစ္ျခိဳက္သူ ၀ါသနာတူေတြဆီမွ ကုိယ့္တြင္ရွိသည့္ စာအုပ္ျဖင့္ အလဲအလွယ္လုပ္ျပီး ဖတ္ၾကသည္။ ရန္ကုန္ရွိ စာအုပ္ဆုိင္အမ်ားစုက ဘာသာျပန္ေတြမွာ တန္ဖုိးၾကီးျပီး ဖတ္သူနည္း၍ မကုိက္ၾကသျဖင့္ သိပ္မတင္ၾက။ ရွားပါးေသာစာအုပ္မ်ားကုိ စာၾကမ္းပုိး ဦးေလးတစ္ေယာက္ဆီမွ မရမကငွားျပီး သူငယ္ခ်င္းေတြႏွင့္လဲဖတ္ရသည္။ ဒီလုိျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ၾကီးျပင္းခဲ့ၾကသည္။ ဘာသာျပန္စာအုပ္မ်ားဆီမွ စြန္႔စားလုိစိတ္မ်ား၊ တီထြင္ဖန္တီးလုိစိတ္မ်ား၊ အနစ္နာခံလုိစိတ္မ်ား၊ ၾကိဳးစားလုိစိတ္မ်ားကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မိတၱဴကူးခဲ့ၾကသည္။

          ထုိစဥ္က ဖတ္ခဲ့ေသာ ဘာသာျပန္စာအုပ္မ်ားသည္ ယခုအခ်ိန္အထိ စာအုပ္တန္းတြင္ ရွိေနဆဲ။ ဘာသာျပန္စာေပ အမ်ိဳးအစားအတြက္ ရပ္တည္ေပးေနဆဲ။ အၾကိမ္ၾကိမ္ရုိက္ႏွိပ္ေနရဆဲပင္ျဖစ္သည္။ သူတုိ႔ေနရာ ကုိပုိမုိစည္ပင္လာေအာင္ ရပ္တည္ေပးမည့္ ဘာသာျပန္ လူသစ္မ်ားကေတာ့ အေတာ္ေလးနည္း သြားသည္ကုိေတြ႔ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကုိ ကမၻာၾကီး၏ ႏွလုံးသားမ်ားႏွင့္ မိတ္ဆက္ေပးမည့္ ဘာသာျပန္စာေရးဆရာသစ္မ်ားကို ကၽြန္ေေတာ္တုိ႔လုိ ဘာသာျပန္ခ်စ္သူေတြ ေမွ်ာ္လင့္ေနခဲ့ရသည္မွာ ဆယ္စုႏွစ္တခုနီးပါးပင္ ရွိခဲ့ျပီ။ သုတ၊ ရသ၊ အခ်စ္၊ သည္းထိတ္ရင္ဖုိ၊ စြန္႔စားခန္း၊ အႏုပညာ၊ ၾကီးပြားတုိးတက္ေရး၊ အထၱဳပတၱိ စသည့္ ဘာသာျပန္စာအုပ္ေကာင္းေတြကုိ တမ္းတမိသျဖင့္ စာအုပ္တန္းေရာက္တုိင္း ဘာသာျပန္က႑ကုိ မျဖစ္မေန သြားၾကည့္ျဖစ္သည္။ တကယ္တမ္းေတာ့ ဘာသာျပန္စာေပ တခုတည္းမဟုတ္ တျခားစာေပ အမ်ိဳးအစားမ်ားတြင္လည္း အရည္အေသြးျပည့္၀သည့္ စာေရးဆရာေကာင္းမ်ား နည္းသြားသည္ကုိ စိတ္မေကာင္းစြာေတြ႔ရသည္။

          မည္သည့္ စာေပ အမ်ိဳးအစားမဆုိ ယူတတ္လွ်င္ေတာ့ ကုိယ့္အတြက္ က်န္သည္သာပင္။ သည္လုိစာအုပ္ေတြ၏ လမ္းညြန္ခ်က္ေတြေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘ၀ေနနည္းေတြ၊ ယုံၾကည္ခံယူခ်က္ေတြ တိုးတက္ေျပာင္းလဲခဲ့ရသည္။ စိတ္ထဲတြင္ေတာ့ စာအုပ္ေကာင္းဆုိလွ်င္ အသာငမ္းငမ္း ေတာင့္တေနဆဲပင္။ အဘဲ့ေၾကာင့္ စာအုပ္ေကာင္းေတြ နည္းသြားရသနည္း။ အေျဖမရွိေသာ ေမးခြန္းကုိ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ ျပန္ေမးေနမိသည္။ ေသခ်ာတာတခုကေတာ့ လူငယ္ေတြစာဖတ္နည္းလာသည္။ စာဖတ္ျခင္းထက္ ပုိမုိဆြဲေဆာင္အားေကာင္းသည့္ မီဒီယာေတြေၾကာင့္လား၊ သူတုိ႔ကုိယ္တုိင္ကပင္ စာမဖတ္ျခင္ေတာ့၍လား ကၽြန္ေတာ္ေသခ်ာမသိ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ထက္ တုိးတက္ခမ္းနားလာေသာ ပညာရပ္မ်ားကုိ ေန႔မအားညမနားေလ့လာေနရ၍ စာမဖတ္ႏုိင္တာမ်ိဳးလည္း ျဖစ္ႏုိင္ေသးသည္။ ဇြတ္တရြတ္ ေကာက္ခ်က္ဆြဲ၍မရ။  ေသခ်ာတာတခုကေတာ့ ဒီေန႔ကၽြန္ေတာ္စာအုပ္မ၀ယ္ျဖစ္။ ဖတ္ျပီးသား စာအုပ္ေလးေတြကိုသာ ပြတ္သပ္ျပီးျပန္ေတာ့မည္။  အေရာင္းစာေရးမ၏ ခုိးခုိးခစ္ခစ္ရယ္သံက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေလွာင္ေျပာင္ေနသေယာင္ေယာင္။

  

အားမရတဲ့မ်ိဳးဆက္

          ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေဆးေက်ာင္းသားေပါက္စတုန္းက ဆရာေတြေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ စကားေလးတလုံးကုိ မွတ္မိေနတယ္။ `ငါတုိ႔တုန္းကဆုိရင္ ဘယ္လုိေတာ္တယ္ … ဘယ္လုိ ၾကိဳးစားအားထုတ္ခဲ့တယ္ေပ့ါ`။ ဆရာေတြကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကုိ သူတုိ႔တုန္းကလုိ ထက္ျမက္ေစခ်င္တဲ့ဆႏၵေတြနဲ႔ တြန္းအားေပးခဲ့တယ္။ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵေတြနဲ႔ မခံခ်င္စိတ္ေတြကုိ ႏူိးဆြေပးခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေတာ္လွန္ပုန္ကန္ခ်င္တဲ့စိတ္ရွိတဲ့ ၁၉-၂၀ အရြယ္ဆုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔အဲဒီစကားေတြကုိ စိတ္ထဲကေန က်ိတ္ျပီးတုန္႔ျပန္မိတယ္။ ဆရာတုိ႔တုန္းက ကြန္ပ်ဴတာ ၁၀ လုံးနဲ႔ လူဆယ္ေယာက္ေလာက္ ၀ုိင္းျပီးေဆာ့လုိ႔ရတဲ့ ဂိမ္းမ်ိဳးေတြ၊ အြန္လုိင္းေပၚမွာ အခ်ိန္ျဖဳန္းျပီး လႈိင္းစီးတဲ့ကိစၥမ်ိဳးေတြရွိခဲ့ရင္ ဘယ္လုိေနမလဲလုိ႔လည္း သိခ်င္စိတ္ေတြ ေပၚခဲ့ဖူးတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ သူ႔တုိ႔ၾကီးျပင္းခဲ့ရတဲ့ေခတ္မွာ မီဒီယာဆုိတာကလည္း စာေပတခုပဲ အားကုိးမွီတြယ္ရာျဖစ္ခဲ့သလုိ ေဖ်ာ္ေျဖေရးပုိင္းမွာလည္း ဓါတ္ျပား၊ ေရဒီယုိ၊ ဇာတ္သဘင္ေတြနဲ႔ပဲ လူငယ္ဘ၀ကုိ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေခတ္လုိ မွားျပီးခူးဖုိ႔ အဆိပ္သီးေတြ၊ အခ်ိန္ခုိးတဲ့ ေဖ်ာ္ေျဖးေရး မ်က္ႏွာဖုံးစြပ္ ေမွာ္အတတ္ေတြ လြယ္လင့္တကူရွိမေနခဲ့ဘူးမဟုတ္လား။ ဒါေၾကာင့္မုိ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဆရာေတြဟာ စာေပပညာေတြမွာ ႏွံစပ္ၾကတယ္။ ထူးခၽြန္ၾကတယ္။ စာဖတ္အားသန္ေတာ့ ပညာမုိးကုပ္စက္၀ုိင္းကုိ ပုိျပီးခ်ဲ႕ထြင္ႏုိင္တဲ့ စြမ္းရည္ေတြ ရလာၾကတယ္။ ႏုိင္ငံအတြက္ အားထားရတဲ့ သားေကာင္းရတနာ ဆရာ၀န္ေကာင္းေတြျဖစ္လာၾကတယ္။

          ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေခတ္မွာေတာ့ အဲသည္လုိမဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕အခ်ိန္ေတြကုိ အင္တာနက္ခ်က္တင္ေတြ၊ ဂိမ္းေတြ၊ ရုပ္ရွင္ေတြ၊ ဘေလာ့ဂ္ေတြ၊ စမတ္ဖုန္းေတြ၊ လက္တကမ္းေရာက္ အညွီအေဟာက္ေတြ၊ လူမႈကြန္ယက္ေတြက မသိမသာ တမိ်ဳး သိသိသာသာတဖုံ ခုိးယူစားသုံးေနၾကတာကုိ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မလြန္ဆန္ႏူိင္ခဲ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဟာ တကၠေနာ္ေလာ္ဂ်ီ အျပဳအျပင္ခံေတြ ျဖစ္မွန္းမသိျဖစ္ေနရင္း တကယ္မြန္ျမတ္တဲ့ စာေပေတြနဲ႔ ေ၀းျပီးရင္းေ၀းလာတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မ်ိဳးဆက္ေတြဟာ ဟုိစပ္စပ္၊ ဒီစပ္စပ္နဲ႔ versatile persons ေတြ ျဖစ္မွန္းမသိျဖစ္လာတယ္။ ထန္းသီးေၾကြခုိက္ က်ီးနင္းခုိက္ဆုိသလုိ စာေကာင္းေပမြန္ေတြကလည္း မီဒီယာေပါင္းစုံမွာ လိုက္ေကာက္သူေတြ မ်က္စိလည္ေအာင္ ျပန္႔က်ဲကုန္တယ္။ အဲဒီအခ်က္ေတြေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေခတ္ကဆရာ၀န္ေလးေတြ ညံ့ၾကတယ္။ ဆရာၾကီးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အားမရၾကဘူး။ အဲဒီလုိပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကလည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ထက္ ငယ္တဲ့ ေဆးေက်ာင္းသားေလးေတြ ဆရာ၀န္ေပါက္စေလးေတြကုိ ဒီလုိအျမင္မ်ိဳးနဲ႔ ၾကည့္ျပီး အျပစ္တင္မႈေတြလုပ္တာမ်ိဳးကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ လုပ္မိၾကတယ္။

          အခုေနာက္ပုိင္းဆရာ၀န္ျဖစ္လာတဲ့ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ကစားကြင္းက်ပ္က်ပ္ထဲမွာ ဦးတည္ရာမဲ့ တုိးေ၀့ေနရတယ္။ incentive မရွိတဲ့ နယ္ပယ္တခုမွာ ဆုပ္လဲဆူး၊ စားလည္းရႈးဆုိတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးေတြနဲ႔ ရင္ဆုိင္ေနၾကရတယ္။ အရပ္ဖက္ဆရာ၀န္ေတြ တာ၀န္ခ်ထားေပးတဲ့ ေ၀းလံေခါင္ဖ်ား တုိက္နယ္ေဆးရုံေတြ မသြားခ်င္ဘူး။ စစ္တပ္ကလူေတြလည္း က်ည္ဆံေတြၾကားထဲ မသြားခ်င္ပဲသြားေနရတယ္။ သူတုိ႔လည္း ႏုိင္ငံသားအခ်င္းခ်င္း သတ္ေနတဲ့ စစ္ပြဲဆုိတာကုိ သာမန္ျပည္သူေတြထက္ေတာင္ မုန္းတီးေနမွာ ေသခ်ာတယ္။ သူတို႔ဆီမွာ အမိန္႔နဲ႔ထိန္းခ်ဳပ္တာျဖစ္တဲ့အတြက္ ဒီလုိေနရာေတြကို ျငင္းပယ္ပုိင္ခြင့္မရွိဘူး။ ကုိယ့္အသက္ကုိေတာင္ အာမမခံႏုိင္တဲ့ေနရာတခုမွာ လူတစ္ေယာက္ဟာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာတာ၀န္ထမ္းေဆာင္ႏုိင္မလဲ။ အဲဒီအတြက္ လုံေလာက္တဲ့ ေထာက္ပံမႈေတြမရွိပဲ ဘယ္လုိရင္ဆုိင္မလဲ။ ဒါေတြကလည္း လုံျခံဳ႕စိတ္ခ်ရတဲ့ ပါတ္၀န္းက်င္တခုမွာ အလုပ္လုပ္ခ်င္တဲ့ လူတေယာက္ရဲ႕ အေျခခံအက်ဆုံးဆႏၵေတြပဲ။ ဒါကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အျပစ္တင္လုိ႔မရဘူး။ ဆရာ၀န္တုိင္းမွာ ေဒါက္တာ အဲလဘတ္ရြိဳက္ဇာတုိ႔လုိ စိတ္ဓါတ္မ်ိဳးရွိမေနႏိုင္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မွာ ဆရာ၀န္ျဖစ္ဖုိ႔ အတြက္ အရင္းအႏွီး တစုံတရာရွိခဲ့တယ္။ ဒါကုိျပန္လုိခ်င္စိတ္နဲ႔ ေျပာေနတာမဟုတ္ဘူးဆုိေပမယ့္ အရုိးရွင္းဆုံး၀န္ခံရရင္ ဆရာ၀န္ဆုိတာလဲ အသက္ေမြးမႈပညာတခုျဖစ္တဲ့အတြက္ ေပးဆပ္ခဲ့ရတာေတြနဲ႔ ထုိက္တန္တဲ့ ရယူလုိမႈဆုိတာ ဆရာ၀န္တုိင္းမွာ အနည္းနဲ႔အမ်ားေတာ့ရွိမွာပဲ။ အဲသည္လုိ အေျခအေနမ်ိဳးကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဆရာၾကီးေတြလည္း ရင္ဆုိင္ခဲ့ျပီးျပီပဲ။ အေကာင္းဆုံးေက်ာ္လႊားျပီး ျမန္မာႏုိင္ငံကုိဖက္ျပီး ေပးဆပ္ေနဆဲပဲေလ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေရာဘာလုိ႔ မလုပ္ႏုိင္ရမွာလည္းလုိ႔ ေတြးမိျပီး အားတင္းရတယ္။

          ေနာက္တခုကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆရာၾကီး၊ အကုိၾကီးေတြ ေျပာေျပာေနတဲ့ ႏုိင္ငံရပ္ျခားအေတြ႔အၾကဳံေတြေပါ့။ ဘယ္ႏူိင္ငံမွာျဖင့္ ဘယ္ေဆးရုံက ဘယ္လုိစနစ္ေတြ ဘယ္လုိနည္းပညာသစ္ေတြ ဘယ္လုိ၀န္ေဆာင္မႈေတြကုိေပးျပီး အေကာင္းဆုံးကုသလုိက္တယ္ ဆုိတာမ်ိဳးေတြ ၊ ဘယ္သူေတြက ဘယ္လုိ အလုပ္လုပ္ျပီး ဘယ္လုိၾကိဳးစားၾကတယ္ဆုိတာမ်ိဳးေတြ ငယ္ငယ္တုန္းက ပါးစပ္အေဟာင္းသားနဲ႔ နားေထာင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဆရာၾကီးေတြရဲ႕ရည္ရြယ္ခ်က္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆရာ၀န္ေပါက္စေတြကို အဆင့္ျမင့္ေဆးပညာနဲ႔ အဆင့္ျမင့္၀န္ေဆာင္မႈေတြ တာ၀န္ယူမႈေတြကုိ အားက်ေစခ်င္လုိ႔ပဲလုိ႔ မွတ္ယူရပါတယ္။ ေနာက္လာေနာင္သားလူငယ္ေတြကုိ ဒီထက္ပုိျပီး ၾကိဳးစားေစလုိတဲ့ ဆႏၵေတြ တပုံတပင္နဲ႔ ေစတနာေရွ႕ထားျပီး ေျပာျပခဲ့ၾကတယ္။ တကယ္တမ္းလက္ေတြ႔မွာေတာ့ ႏွမ္းတေစ့နဲ႔ ဆီမျဖစ္သလုိပဲ ႏုိင္ငံျခားျပန္ဆရာ၀န္တေယာက္ထဲနဲ႔လည္း ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ က်န္းမာေရးစနစ္ၾကီးတခုလုံးကို ေျပာင္းလဲမျပစ္ႏုိင္ဘူး။ ေရာမမွာေနရင္ ေရာမလုိက်င့္ဆုိသလုိ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းတဲ့ နည္းစနစ္ရွိတဲ့ တုိင္းျပည္မွာ ပညာသင္ၾကားခဲ့သူျဖစ္ေနပါေစ မေျပာင္းလဲတဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈ စနစ္နဲ႔ ဆရာ၀န္ေတြေလ့က်င္သင္ၾကားတဲ့စနစ္ၾကားထဲမွာ တကယ္ေကာင္းတဲ့ႏုိင္ငံေတြက ပညာသင္ၾကားလာတဲ့ ဆရာၾကီးေတြက ေပၚလစီမိတ္ကာေတြအေပၚ အႏုိင္မယူႏုိင္ခဲ့ၾကဘူး။ မေျပာင္းလဲႏုိင္တဲ့ လူေဟာင္းေတြၾကားထဲမွာပဲ ႏုိင္ငံတကာက သူ႔အေတြ႔အၾကဳံေတြ စာအုပ္ထဲေရးမွတ္ျပီး ဒီေရစီးေၾကာင္းထဲပဲ ျပန္စီးဆင္းလုိက္ၾကတာပဲေလ။ အဲဒီလုိနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ စဥ္ဆက္မျပတ္ေဆးပညာသင္ၾကားေရးစနစ္ၾကီး ဟာလည္း ဒီ၀ဲဂယက္ထဲကကုိ မထြက္ႏုိင္ပဲ တ၀ဲလည္လည္နဲ႔ အက္ေၾကာင္းထပ္တဲ့ ဓါတ္ျပားအုိၾကီးလုိျဖစ္လုိ႔။

          ဆရာ၀န္တဦးရဲ႕ ဘုံရည္မွန္းခ်က္ေတြထဲမွာ ပုိက္ဆံရဖုိ႔ဆုိတဲ့ (အေသးအဖြဲလုိ႔ ဆရာ၀န္အမ်ားစုလုိ႔ ေျပာေလ့ရွိတဲ့ အၾကီးၾကီးတခု) ကိစၥအျပင္ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ အမ်ားၾကီးရွိမွာပါ။ ဘြဲ႕လြန္တက္ျပီး စိတ္ကူးထားတဲ့ ဘာသာရပ္တခုခုနဲ႔ ျပည္သူလူထုကုိ အကိ်ဳးျပဳသြားခ်င္တဲ့ စိတ္က ပုိက္ဆံရဖုိ႔ထက္ အမ်ားၾကီး ပုိမယ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ယုံၾကည္ပါတယ္။ အဲဒီလုိ႔ေလွ်ာက္လွမ္းႏုိင္ဖုိ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆရာ၀န္ေပါက္စေတြအတြက္ မလုိလားအပ္တဲ့ တံတုိင္းၾကီးေတြ အခက္အခဲေတြ တပုံတပင္ၾကီးပါ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေရႊဆရာ၀န္ေတြ ႏုိင္ငံတကာနဲ႔ ရင္ေပါင္တန္းႏုိင္ဖုိ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အခင္းအက်င္းေတြကို အဆင့္ျမွင့္ေပးဖုိ႔လုိပါတယ္။ ျမန္မာေဘာလုံးအသင္းကုိ ကမၻာ့အဆင့္မွီဖုိ႔ ကစားကြင္းေတြ အဆင့္ျမွင့္ရတယ္။ ႏူိင္ငံျခားသား နည္းစနစ္ဒါရုိက္တာေတြ ငွားရတယ္။ အဆင့္မွီလစာေတြ ေပးရတယ္။ ႏုိင္ငံတကာေျခစမ္းပြဲေတြကုိ ေငြကုန္ေၾကးက်ခံျပီး က်င္းပေပးရတယ္။ ႏုိင္ငံတြင္းျပိဳင္ပြဲေတြကို မက္ေလာက္စရာျဖစ္လာေအာင္ ၾကည့္သူလက္တဆုပ္စာနဲ႔ အရႈံးခံျပီး က်င္းပေပးေနရတာေတာင္ ေဒသတြင္းႏုိင္ငံေတြနဲ႔ ယွဥ္ႏုိင္ဖုိ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘယ္ေလာက္ေစာင့္ရအုန္းမယ္မသိပါဘူး။ အဲဒီလုိပဲ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ ေရႊဆရာ၀န္ေတြရဲ႕ အရည္အေသြးနဲ႔ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈေတြကုိ ႏုိင္ငံတကာနဲ႔ရင္ေပါင္တန္းဖုိ႔ဆုိရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ အခင္းအက်င္းေတြကို အဆင့္ျမွင့္ေပးဖုိ႔လုိမယ္ထင္ပါတယ္။ ေရႊဆရာ၀န္ေတြဟာ ဒီလုိအေျခအေနေတြနဲ႔  ႏုိင္ငံတကာကုိထုိးေဖာက္ႏုိင္ဖုိ႔ဆုိတာ အေတာ္ေလးခက္ခဲလိမ့္မယ္ဆုိတာ ႏုိင္ငံျခားျပန္ဆရာၾကီေတြမသိခဲ့လုိ႔လား၊ ေျပာင္းလဲေအာင္မေဆာင္ရြက္ႏုိင္ခဲ့လုိ႔လားဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အဆင့္နဲ႔ ေတြးဖုိ႔ ဥာဏ္မမွီတဲ့ အဆင့္မွာရွိပါတယ္။

           ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အုိတီထဲကုိ အုံလုိက္က်င္းလုိက္မ၀င္ပဲ အျပင္ကတီဗြီကေန ေကာ္ဖီေသာက္ျပီး ဆရာၾကီးေတြခြဲစိတ္တာေတြကုိ စာအုပ္ဖတ္ရင္းေဆြးေႏြးႏုိင္တဲ့အဆင့္ ဘယ္ေတာ့ေရာက္ႏုိင္မလဲ။ သင္ၾကားသင္ယူမႈ အေထာက္ကူျပဳ ပစၥည္းေကာင္းေတြနဲ႔ စနစ္တက်သင္ရတဲ့အဆင့္ေတြ ဘယ္ေတာ့ေရာက္ႏုိင္မလဲ။ အြန္လုိင္းကေန pharmacy ေတြနဲ႔ခ်ိန္ဆက္ျပီး စနစ္တက်ေဆးေပးႏုိင္တဲ့ အေျခအေနေတြ ဘယ္ေတာ့ေရာက္လာမလဲ။ ညေနခင္း ေဆးခန္းေျပးထုိင္စရာမလုိပဲနဲ႔ ေဆးရုံကေန စာသင္ျပီးမွ စိတ္ေအးလက္ေအးျပန္ရမဲ့အခ်ိန္ေတြ ဘယ္ေတာ့မ်ားေရာက္ႏုိင္မလဲ။ ကုိယ္လိုခ်င္တဲ့ မဟာသိပၸံဘြဲ႔ကုိ မလုိလားအပ္တဲ့ ထိန္းခ်ဳပ္မႈေတြမရွိဘဲ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ တက္ခြင့္ရမလဲ။ ဒါေတြကုိ အေကာင္အထည္ေဖာ္ေပးႏုိင္လွ်က္နဲ႔ ႏုိင္ငံတကာနဲ႔ ရင္ေဘာင္တန္းႏူိင္တဲ့ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈကုိ ေပးႏုိင္တဲ့ ဆရာ၀န္မ်ိဳးေတြ ေပၚထြက္မလာဘူးဆုိရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မ်ိဳးဆက္ညံ့ဖ်င္းရာက်ပါလိမ့္မယ္။ အဲဒါေတြကုိ အေကာင္အထည္ေဖာ္ေပးႏုိင္ဖုိ႔ ဆုိတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ ႏုိင္ငံျခားျပန္ဆရာၾကီးမ်ားက ေပၚလစီမိတ္ကာမ်ားကုိ ဘယ္ေတာ့နားသြင္းႏုိင္မလဲဆုိတဲ့အခ်က္ေပၚမွာပဲ မူတည္ေနပါေတာ့တယ္။

ေတာက်ီးဂန္း

၅-၁၀-၂၀၁၂